Áhugamál um borð, eitt af mörgum.

Byggt á frásögn á segulbandi, lýsingu í hljóðbréfi til konu minnar, í mars 1969:

Ég hafði oft keypt mér hljómplötur þegar ég var á Haferninum, bæði 45 og 33ja snúninga. Þetta voru plötur með þekktum hljómsveitum og söngvurum. Þessar plötur hafði ég jafnan skilið eftir heima og eða sent ásamt ýmsu sem ég hafði keypt handa krökkunum og konu minn, meðal annars ýmsum fatnaði. 

En þessar hljómplötur gat ég ekki hlustað á um borð þar sem enginn plötuspilari var. Í eitt sinn er ég var að huga að hljómplötum með Tom Jones, Frankie Laine og fleirum sem höfðu heillað mig, rakst ég á ódýrann plötuspilara, sem gat spilað allar venjulegar 33ja, 45 og 78 snúninga plötur. Spilarann keypti ég í félagi við Ægir Björns, með það í huga að spila "Lingaphone" sem Ægir átti, en það var enskukennsla á grammafón plötum. Og ég, hugsaði gott til glóðarinnar að hlusta á tónlist þegar um borð væri komið.

Plötuspilarinn var tekinn úr umbúðum og komið fyrir á góðum stað og tengdur við útvarpið mitt, plata með Tom Jones sett á, en............ eitthvað var söngurinn frá Toma hjáróma, miðað við það sem ég hafði áður heyrt í honum. 

Ég gáði að hvort ég hefði stillt óvart á 45 snúninga, en það var rétt stillt á 33ja snúninga eins uppgefinn hraði plötunnar. 

Ég áttaði mig á því loks eftir nokkra umhugsun og skoðun, að plötuspilarinn var eingöngu gerður fyrir 50 rið,(hz) ekki 50/60  eins og algengt er á slíkum tækjum, plötuspilurum og segulbandstækjum. Rafmagnskerfið um borð var eingöngu 60 rið þannig að það hafði áhrif á snúningshraðann, það er spilarinn snérist of hratt miðað við það hraðastig sem stillt var á. 

Ég tók spilarann í sundur og skoðaði drifbúnaðinn, sem var mjög einfaldur með stóru drifhjóli áfast plötuplattanum, og keilulaga öxull eða þrepaskiptu hjóli fest á mótoröxulinn, og svo gúmmíreim sem tengdi hjólin,  og armur sem færði reimina um þrepahjólið í samræmi við þann hraða sem valinn var.

Ég sótti reikniformúlubók sem ég átti upp í hillu, tók þrepahjólið af og mældi með skíðmáli, reiknaði svo út með reiknistokk mínum, hlutföllin sem breyta þyrfti til að samræma réttan hraða miðað við 60 riðin um borð. Ég fór svo niður í vélarúm, náði þar í koparöxulbút og renndi nýtt þrepahjól, setti á sinn stað og skoðaði hraðamælaskífuna sem var prentuð á gúmmíplattann sem plöturnar voru settar á. 

Stillingin á 33ja snúningurinn sýndi nákvæman hraða, svo og 45 snúningarnir. En við stillingu 78 snúningana var hann alveg ekki réttur, munaði einhverjum snúningum, sem ekki kom að sök, þar sem slíkar plötur var hætt að framleiða á þessum tíma, og engin slík um borð. 

Ég varð þó að bíða þar til komið var í höfn til að njóta tónlistarinnar, titringur frá aðalvélinni skapaði titring á nálina í plötuspilaranum og átti það til að hoppa af sporinu og hætta var á að platan skemmdist.
En oft átti þessi plötuspilari og plötur sem á hann voru settar, eftir að stytta mér stundir, svo og nokkrum skipsfélögum mínum sem oft heimsóttu mig í herbergi mitt þegar dvöl í höfn var of stutt, og eða vinna hafði komið í veg fyrir það að tæki því að fara í land eftir vinnutíma. Minna fór þó fyrir enskukennslunni en fyrirhugað var.