Torrevieja á Spáni 

Á leiðinni frá Beirut til Spánar, var tíminn notaður til að þrífa lestarnar og bronsa þær síðan. En næsti farmur var salt, sem dreifa átti til hafna heima á Íslandi.

Torrevieja var þá um 5-6 þúsund manna byggðarlag, sem verið var að byggja upp sem ferðamannsvæði, en á sumrin tvöfaldaðist íbúafjöldinn, sögðu heimamenn.
Það minnti óhjákvæmilega á síldartímabilið heima á Sigló, þegar fólksfjöldinn þar margfaldaðist, á meðan síldavertíðarnar stóðu sem hæst. 

Í dag árið 2011, er íbúafjöldinn í Torrevieja kominn vel yfir 100 þúsund, samkvæmt heimildum Wikipedia vefsins, nær eingöngu vegna ferðamannastraumsins þangað. 

Og enn vex þeim í Torrevieja ásmegin í samkeppninni um þá sóldýrkendur sem Spán heimsækja.

Annars var aðalatvinna þeirra í Torrevieja saltvinnsla. Þar sem sjó var dælt upp á stórt sléttlendi nokkru ofan við bæinn, og sólin látin hita sjóinn þar til hann hafði gufað upp og eftir varð salt. Aðferðin við saltvinnsluna var nokkuð gamaldags að sjá, gamall og lúinn vélbúnaður. Saltið kom frá saltnámu inni í landi, nokkrum kílómetrum frá höfninni. Síðan var saltinu komið á litla járnbrautarvagna og flutt þannig niður að höfninni. Þar var saltið flutt með færibandi í trekt sem féll niður í langt rör, þar sem rafknúinn dreifari kom saltinu fyrir í lestum skipsins.

Verkið gekk nokkuð vel þegar allt var í lagi, en tafðist verulega þegar rafmagn fór af borginni vegna þrumuveðurs. Þó svo að rafmagn hefði komið aftur eftir nokkra klukkutíma, þá bilaði eitthvað í rafkerfi saltlestunar, þannig að nokkurra daga töf varð við lestunina. 

Ég hafði áður en ofannefnt þrumuveður skall á, verið uppi í bænum á reiðhjóli mínu. (sem ég hafði keypt í Svíþjóð og var með um borð)  Það hafði verið glampa sólskin. Skyndilega dró fyrir sólu og ofan úr skýjunum kom haglél með miklum látum, það dundi á húsum, bílum, og götum með hávaðasömum smellum. þetta voru högl um 1,5 sm. í þvermál. Ég hafði bundið skyrtu mína um mittið og var því ber að ofan, berleggjaður í stuttbuxum.  Mig sárkenndi til þegar höglin dundu á skrokk mínum og leitaði skjóls eins og allir aðrir sem voru utandyra.

Þessi hagléljadrífa með þessum stóru höglum, stóð yfir í einar 3-4 mínútur. haglstærðin minnkaði svo eftir það niður í 5-6mm. Þá lagði ég af stað til skips, þar sem stutt var til hafnarinnar. Mig sárkenndi í hausinn undan haglélinu, þrátt fyrir að höglin minnkuðu, sem og þegar þau skullu á bera fætur mínar. Ég hafði klætt mig í skyrtuna svo þar urðu verkirnir undan haglélinu minni.
Áður en ég náði til skips, var komin helli rigningardemba ásamt þrumum og eldingum. Stuttu síðar, fór allt rafmagn af eins og fyrr segir. 

Mikið var um nýjar byggingar í smíðum á svæði bæjarins. Meðal annars hótelbyggingar sem ég mundi ekki þora að kaupa mér gistingu hjá. Byggingamátinn var frumlegur, vægt til orða tekið að mér fannst. Miðað við það sem ég hafði sjálfur unnið við heima á fróni. 

Nokkrir venjulegir byggingarkranar voru víða, en einnig voru í notkun frumlegir lyftibúnaðir, allt frá handknúnum til lítilla vélknúinna bómukrana sem staðsettir voru uppi á byggingunum. Búnaður sem vart hefði getað lyft meir en 50-100 kg. í senn. Nokkrar myndir af byggingum á næstu síðum.

Ég gerði mér ferð upp til saltnámanna. Þær voru nokkra kílómetra fjarlægð frá borginni eins og fyrr er nefnt, þar var salt í stórum haugum. Vagnaröð sem var á járnbrautarteinum, samanstóð af 10-15 litlum vögnum sem hver rúmaði 2-3 tonn. En ég hafði fengið far með einni lestinni. þetta var nokkuð merkileg ferð og nýstárleg í mínum augum. Ég stoppað i þarna á meðan næstu 30-40 tonn voru lestuð í vagnana. Myndir eru hér > (ýmsar myndir frá Spánarferðinni)

Í ljós kom að alvarlegar bilanir höfðu orðið á rafbúnaði saltvinnslunnar af völdum einhvers skammhlaups, tengdum áður nefndum eldingum á svæðinu. Þannig að allt svæði saltvinnslunnar var án rafmagns. Fyrir séð var að tvo til þrjá daga tæki að fá varahluti og tíma til viðgerða. Þetta var okkur sagt.  
Í framhaldi af rafmagnsleysinu ákváðu nokkrir skipverja að skreppa alla leið norður til Benidorm og gista þar eina til tvær nætur og skemmta sér. 

 

Ekki var ferð allra skipverjanna sem skruppu til Benidorm bein gleðiferð. Sumum varð það á að hella ógætilega í sig og sumir komust við illan leik heim um borð eftir fyrri nóttina, peningalitlir og eitthvað marðir.  Þar með einn skipverjinn, sem hafði verið rændur rúmlega 12 þúsund pesetum. Slagsmál og brotin húsgögn höfðu og einnig sett strik í reikninginn.  "Okkar" menn áttu þó ekki upptökin, en orðið þó að hluta til að blæða fyrir. Um þetta var talað um borð, eftir á.

En sá hluti áhafnar sem stillt hafði samskiptum við Bakkus í hóf, nutu ferðarinnar betur. Þar hittu þeir meðal annarra hóp Siglfirðinga, sem báðu fyrir kveðju til mín. 

Ekki mundi neinn þeirra eftir því hver nöfn þeirra hefðu verið. Einn þeirra úr hópnum sögðu þeir, að hefði nýlega unnið í happadrætti heima á Sigló. 
Svo voru þarna kát og fjörug hjón, sérstaklega konan sem hló nokkuð sérkennilega. Sú kona bað fyrir ástarkveðjur til mín og skrifaði kveðju á servéttu, þar sem hún hvatti mig til að koma til Benidorm. 

 

Þessi vinkona mín gleymdi þó að setja nafn sitt á servéttuna. En lýsingin sem fylgdi, gat vel átt við Birgittu Páls og Þórð Andersen. 


Ein konan þarna í Siglfirðingahópnum gat eftir lýsingu að dæma, verið Inga á Eyri og ef til vill Jón bóndi hennar. Hefi ekki fengið neitt af þessu staðfest.

Ekki lét ég freistast til að skreppa til Benidorm, enda þá sýnt að stutt væri í að lestun lyki, þar sem rafmagnið var komið og rétt um 400 tonn ókomin um borð. 

Rafmagnið var þessa daga, ýmist að koma og fara. þeir áttu greinilega við mikil vandamál að stríða rafvirkjarnir sem þarna unnu. 

Stundum tolldi rafmagn inni í nokkra klukkutíma, og stundum nokkrar mínútur. þetta var óvenju langur tími sem þessi lestun tók okkur, sumum skipverjum til ánægju en öðrum til ama, meðal annars mér sem hafði sagt upp skipsrúmi, miðað við að sigla á milli nokkurra hafna heima á Íslandi, í von um að ein þeirra hafna yrði Siglufjörður.  Myndirnar