Leó skrifar 29. október 2015 um grafreiti

 Einhverju sinni dvaldist mér við að skoða mig um á netinu eins og svo oft, og í það tiltekna skipti staldraði ég við á gardur.is og þá helst og lengst í hinum eldri kirkjugarði á Siglufirði.

Á gardur.is er skráður Siglufjarðarkirkjugarður hinn eldri og yngri, en ennþá eldri (og þar er ekkert skráð) er þó kirkjugarðurinn á Hvanneyrarhólnum fyrir ofan prestssetrið. Þar var sr. Bjarni Þorsteinsson jarðsettur árið 1938 og líklega hefur hann verið sá síðasti til að hljóta þar hvílustað. 

Þá man ég ekki betur en að hafa heyrt því fleygt að kirkjugarður hafi fyrir margt löngu verið á eyrinni ekki langt frá þar sem Barnaskólinn stendur núna, en ég geri frekar ráð fyrir að það sé á misskilningi byggt. 

 Þar stóð þó kirkja fram undir miðja síðustu öld og var afhelguð þegar núverandi kirkja var tekin í notkun 1932. Þá er eða öllu heldur var kirkjugarður á Siglunesi meðan þar var aðalkirkja Hvanneyrarhrepps á öldum áður, en hann mun að mestu hafa orðið undir skriðu sem féll úr Nesnúp.

En mér þótti svolítið merkilegt að skoða skráningarnar

 Gerður er greinarmunur t.d. á lögfræðing og málafærslumanni, - barni, kornabarni og ungabarni, - gamalmenni og öldungi,- byggingameistara og smið, - ógiftri konu og jómfrú, - daglaunamanni og verkamanni, - sjúkling, öryrkja eða farlama, prestsfrú, húsfrú, (bara) frú, ekkjufrú, húsmóður og húsfreyju og svo mætti lengi telja.

Ég velti því fyrir mér eitt lítið andartak hvort titlar og virðingarstöður fylgja mannfólkinu yfir gröf og dauða, eða hvort skráningin segi kannski meira um skrásetjarann en þann sem skrásettur er. En að slepptum öllum léttúðugum vangaveltum, er auðvitað fyrst og síðast verið að aðgreina Jón smið frá Jóni sjóara eða jafnvel Jóni grafara og auðvelda aðstandendum þannig að finna sína.

 En hér eru engu að síður nokkur dæmi tekin beint upp úr bókinni: