Skrítinn munaðarhóll

Jón, segir frá: Smásaga frá fyrrihluta síðustu aldar.

Ég og vinur minn Hallur, þá um 18-19 ára, báðir vorum  fjörugir og ókvæntir Siglfirðingar.

Nöfnin „Jón og Hallur“. Eru ekki okkar, svona af „tillitsemi“, en við áttum það sameiginlegt að vera margverðlaunaðir skíðakappar og voru þar af leiðandi þekktir kappar á öllum skíðalandsmótum. 

Við voru á Ísafirði á einu slíku skíðamóti, þar af ég einni skíðadrottningunni sem við skulu nefna Kolbrúnu, hýrt auga og var ákveðnir í að bera víurnar í hana. 

Ég laumaðist til hennar svo lítið bar á og bauð henni á bíó um kvöldið. Hún sagðist með ánægju fara með honum í bíó, en hún hefði stuttu áður fengið samskonar boð frá vini hans Halli. Það væri í góðu lagi að fara með ykkur báðum, og það varð raunin.

Það var rómatísk kvikmynd sem sýnd var á hvíta tjaldinu og ég hafði frekar lítinn áhuga á efni hennar, og gaf Kolbrúnu auga í rökkrinu og ég færði mig nær henni á bekknum.  (bekkir voru í bíósalnum, ekki aðskilin sæti) Hún virtist vera sátt við það og stuttu seinna læddist ég með aðra hönd mína á milli fóta hennar og þar sem Kolbrún virtist sætta sig við það, þá færði ég hönd mína aðeins ofar. 

En  mér fannst munaðarhóll hennar vera með svo grisjótt hár, þetta er skrítið. Ég hafði jú bæði séð og handleikið munaðarhóla áður en engan svona. Og fyrir óljósa tilviljun þá greip ég í eitt hárið til að kanna viðbrögð Kolbrúnar, en þá argaði Hallur..............þið vitið sko hvað Hallur er loðinn á handabakinu.