Bragi Dýrfjörð

Bragi Dýrfjörð flugvallarstjóri

Bragi Dýrfjörð fæddist á Siglufirði 27. janúar 1929.

Hann lést á Fjórðungssjúkrahúsinu á Akureyri 20. mars síðastliðinn.

Foreldrar hans voru Þorfinna Sigfúsdóttir matráðskona, f. á Siglufirði 3. maí 1903, d. þar 4. febrúar 1990, og Kristján Markús Dýrfjörð Kristjánsson rafvirkjameistari, f. á Ísafirði 22. júní 1892, d. í Hafnarfirði 16. ágúst 1976.

Albræður Braga eru Jón Dýrfjörð vélvirkjameistari á Siglufirði, f. þar 16. mars 1931, kona hans er Erla Eymundsdóttir, f. 17. október 1934, þau eiga fimm börn,

og Birgir Dýrfjörð rafvirkjameistari í Kópavogi, f. á Siglufirði 26. október 1935, kona hans er Kristín Viggósdóttir, f. 6. janúar 1939, þau eiga sex börn.

Hálfbróðir Braga, samfeðra, er Hólm Dýrfjörð rafvirki í Hafnarfirði, f. á Ísafirði 21. febrúar 1914, nú búsettur í Reykjavík, kona hans var Sigurrós Sigmundsdóttir, f. 22. ágúst 1915, d. 23. febrúar 1999, þau áttu sjö börn.

Hálfsystkini Braga, sammæðra eru Margrét Ólafsdóttir, fv. verslunarmaður á Siglufirði og ritari í Reykjavík, f. á Siglufirði 1. september 1921, nú búsett í Kópavogi, maður hennar var Jónas Ásgeirsson, f. 25. október 1920, d. 14. júní 1996, þau áttu tvö börn,

og Baldur Ólafsson múrarameistari, f. á Siglufirði 13. mars 1925, d. 6. desember 1967, kona hans er Kristín Anna Rögnvaldsdóttir, f. 24. ágúst 1922, þau áttu fimm börn.

Eftirlifandi kona Braga er Sigrún Svanhvít Kristinsdóttir, f. 19. júlí 1924, búsett á hjúkrunarheimilinu Sundaborg á Vopnafirði. Synir þeirra eru tvíburarnir Finnur Þór flugvallarstjóri á Vopnafirði, f. 1. mars 1952, og Sigurður, sem lést rúmlega árs gamall.

Haustið 1960 tóku Bragi og Sigrún í fóstur 18 mánaða gamla bróðurdóttur Sigrúnar, Kristínu, f, 10. apríl 1959, eftir að móðir hennar hafði slasast illa í bílslysi. Foreldrar Kristínar eru Guðrún Mjöll Guðmundsdóttir, f. 17. september 1923, d. 29. mars 1995 og Hallbjörn Kristinsson, f. 19. júlí 1927, búsettur í Reykjavík.

Fyrrverandi eiginmaður Kristínar er Kristinn Adolf Gústafsson málarameistari og eiga þau saman tvö börn, Braga Björn, f. 23. nóvember 1988 og Sigrúnu Svanhvíti, f. 29. mars 1991. Kristín er snyrtifræðingur að mennt, en starfar sem tryggingaráðgjafi hjá Tryggingamiðlun Íslands í Reykjavík.

Bragi ólst upp á Siglufirði en einnig í Skagafirði, eftir að foreldrar hans skildu um 1940, bæði hjá móður sinni á Sauðárkróki en einnig var hann mikið í sveit í Fljótunum.

Ungur maður réð hann sig í kaupamennsku að Korpúlfsstöðum um tíma, en árið 1951 komu þeir samskipa austur til Seyðisfjarðar Bragi og Jón bróðir hans, Jón að koma af vertíð í Vestmanneyjum en Bragi að koma úr kaupamennskunni. Ferðinni var heitið til Siglufjarðar með viðkomu á Seyðisfirði þar sem móðir þeira var ráðskona við elliheimili Seyðisfjarðar. Svo fór að þeir bræður ílengdust á Seyðisfirði og sóttu báðir konfang þangað.

Bragi réðst starfsmaður við elliheimilið og kynntist fljótlega tilvonandi eiginkonu sinni Sigrúnu sem þá starfaði á Seyðisfirði. Eftir nokkurra ára búsetu á Seyðisfirði fluttu þau búferlum að Eyvindarstöðum í Vopnafirði, á æskustöðvar Sigrúnar og bjuggu þar í nokkur ár er þau fluttu inn í kauptúnið þar sem þau bjuggu sér heimili.

Á Vopnafirði starfaði Bragi framan af við ýmis störf. Var flutninga- og rútubílstjóri, matsveinn á togurum og starfaði í síldarbræðslunni. Árið 1964 hóf Bragi störf sem umboðsmaður fyrir Norðurflug, síðar Flugfélag Norðurlands (FN) og varð síðar umboðsmaður fyrir Flugfélag Austurlands, Flugleiðir og Flugfélag Íslands, sem FN sameinaðist síðar.

Þá var Bragi umboðsmaður fyrir Sjóvá-Almennar tryggingar í áratugi. Árið 1967 hóf Bragi störf sem flugvallarstjóri á Vopnafirði, en hafði áður komið að því starfi í lausamennsku. Var það hans aðalstarf til rúmlega 70 ára aldurs auk umboðsmannastarfanna. Bragi var einnig um tíma umsjónarmaður félagsheimilisins Miklagarðs á Vopnafirði.

Bragi starfaði að félagsmálum á Vopnafirði og var m.a. virkur félagi í Lionsklúbbi Vopnafjarðar og í Vopnafjarðardeild Rauða kross Ísland þar sem hann fékk gullmerki fyrir vel unnin störf.

Bragi verður jarðsunginn frá Vopnafjarðarkirkju í dag og hefst athöfnin klukkan 13.

Elsku pabbi minn, í dag kveð ég þig og af því tilefni langar mig að minnast þín á minn hátt. Erfitt er til þess að hugsa að ég muni ekki lengur fá frá þér símtal og heyra sterku röddina þína hinum megin, um það hvernig lífið gangi hjá okkur, hvernig börnin hafi það, hvort þau séu búin að læra og hvað þau séu að gera í dag. Gott hefur verið til þess að vita að alltaf hef ég átt þig að, og alltaf vildir þú bjóða okkur alla aðstoð og stuðning óbeðinn.

Ég minnist þess þegar ég var lítil hvað ég hafði gaman af því að láta þig segja mér frá því þegar ég kom til ykkar mömmu og Finns og þú fórst á móti Halla pabba til Akureyrar en hann hafði komið fljúgandi þangað með mig. Við þurftum að fara með skipi til Vopnafjarðar en það var svo vont veður að það var ekki hægt að leggja að í Vopnafjarðarhöfn og þurftum við að fara til Þórshafnar og keyra síðan þaðan.

Í fyrstu hafði mér ekkert litist á þennan ókunna stóra karl sem ég átti að fara alein með, en fljótur varstu að vinna hylli mína og vildi ég ekkert nema þig sjá fyrstu dagana mína á nýja heimilinu sem ég var komin á. Ofarlega er líka í minningunni þegar þú lékst jólasveininn á jólaböllum og það hvarflaði ekki að mér hver væri undir skegginu, og þótti mér það skrítið af hverju þú varst aldrei með í hringnum í kringum jólatréð. En svo birtist þú og ég rétti þér lófana mína og þú dansaðir við mig með því að ég setti fæturna ofan á skóna þína. Mörg ferðalögin fórum við fjölskyldan saman og var það ávallt hápunktur sumarsins hjá mér. Undirbúningurinn var alltaf þónokkur og var lögð sérstök áhersla á nestið, kaldar kótilettur, harðsoðin egg og smurt brauð.

Lagt var af stað eldsnemma morguns með allt til reiðu, svefnpoka, tjald, prímus og dýnur. Í þeim ferðum lærði ég að meta landið okkar og þá náttúrufegurð sem við eigum og hversu yndislegt það er að vakna við lækjarnið og finna ilminn af trjánum eftir regn næturinnar. Því þó svo að ferðinni væri aðeins heitið norður á Akureyri var ávallt tjaldað á leiðinni og náttstaðurinn valinn af kostgæfni. Þetta höfum við rætt hversu ólíkt þetta er orðið í dag þar sem hvergi er lengur hægt að tjalda nema með sérstöku leyfi og leiðin norður á Akureyri þykir ekki lengur tiltökumál.

Eftir að ég varð fullorðin og eignaðist sjálf fjölskyldu fórum við öll saman í nokkur ferðalög og er ferðin til Vestmannaeyja mér ofarlega í huga þó svo að hún hafi verið ansi ólík ferðunum sem við fórum eftir rykugum vegunum í gamla daga. Það er sárt til þess að hugsa hversu hart veikindastríð þitt hefur verið og erfitt að sætta sig við að nú sért þú farinn þar sem ég náði í þig fyrir Þorláksmessudag og þú varst útskrifaður af Borgarspítalanum.

Við áttum öll saman yndisleg jól og yljar það mér að vita hversu þú naust þess að vera hjá okkur á aðfangadagskvöld, og hversu ánægð við vorum öll að fá að hafa þig hjá okkur. En daginn eftir sá ég að dregið hafði af þér og ég þorði ekki annað en að fara með þig í skoðun á spítalann, sem leiddi síðan af sér það sem varð. Og þó svo, pabbi minn, að ég heyri ekki lengur hljómsterku röddina þína í símanum þá vitum við það ég og börnin mín, Bragi Björn og Sigrún Svanhvít, að þú ert með okkur og fylgist með okkur áfram. Megi minningin geyma góðan mann. Kveðja,

Kristín Björg.

_____________________________

Í hugann koma minningar um sumar og sól. Það var spennandi sem lítill gutti að fá að dvelja sumarparta austur á Vopnafirði hjá Braga frænda og Sigrúnu. Þrátt fyrir að vegir væru þá víða torfærir voru ferðir með foreldrum mínum austur á firði tíðar bæði til þess að heimsækja ömmu á Seyðisfjörð og Braga föðurbróður. Svo kom þar að maður fékk að fara með í laxveiðina í Hofsá og Selá og síðan að verða eftir og stoppa í nokkrar vikur sem var gaman fyrir forvitinn guttann. Það var ekki síst dulúðin yfir flugvellinum og flugvélunum sem gerður sumardvalirnar spennandi en einnig allt sem umhverfið hafði upp á að bjóða, klettastalla og fjöruna.

Flugið skipti miklu fyrir Vopnafjörð á þessum tíma og ég man að það voru ekki bara farþegar sem nýttu sér flugið, ætíð var mikið af "fragt" sem fór um völlinn og þá nýttust kraftar lítilla handa við að hjálpa til við að koma öllu dótinu á stóru kerruna hans Braga. Póstur, bögglar og bréf, matvara og varahlutir allt sem nöfnum tjáir að nefna. Karlinn var þolinmóður við strákinn og hann fékk að sniglast með í hinar og þessar útréttingar. Greiðasemi einkenndi Braga og hann naut þess mjög að gera vinum og ættingjum viðvik, hvort heldur var að koma fiski í reyk, útvega sauðahangikjöt eða hákarl. Lagði hann oft mikið á sig í þessum efnum og hafði gaman af.

Alla tíð héldum við frændi mjög góðu sambandi bæði meðan ég var búsettur í Reykjavík og síðan eftir að fjölskyldan fluttist til Akureyrar og ekki brást að Bragi kæmi við væri hann á ferðinni eða þau hjónin. Þau var einnig frábært heim að sækja, gestrisni svo af bar og móttökur einstakar. Búrið ætíð fullt matar og Sigrún ekki lengi að galdra fram kræsingar eða Bragi að skella einhverju góðu á grillið.

Bragi var hress og skemmtilegur og ætíð stutt í brosið og gamansemi hjá þessum stóra og mikla karli. Hann hafði sitt skap og ríka réttlætiskennd og þá sjaldan að hann reiddist þá tók maður eftir því. Á kveðjustundum fann maður vel fyrir væntum þykjunni og hlýjunni sem einkenndi hann, stórt og hlýtt faðmlagið og koss á kinn sögðu allt sem segja þurfti.

Elsku frændi, þakka þér fyrir allar góðu samverustundirnar og allan þann hlýhug sem þú sýndir mér og fjölskyldu minni alla tíð. Sigrúnu, Finni Þór, Kristínu og börnum hennar sendi ég innilegar samúðarkveðjur.

Baldur Dýrfjörð.

--------------------------------------------

Nú er fallinn frá góður vinur og frændi. Allt frá barnæsku á ég góðar minningar um þennan frænda með stóra hjartað sem átti alltaf næga gæsku í hjarta sínu fyrir þá sem honum þótti vænt um og þeir voru ófáir.

Þegar nýir meðlimir tengdust fjölskyldunni var hann sá fyrsti sem bauð þá velkomna með hlýju faðmlagi sínu. Sérstaklega voru það börnin sem löðuðust að honum enda sýndi hann þeim ávallt sérstakan áhuga og hlýju sem þau kunnu vel að meta. Sem dæmi um þetta má nefna að þegar við dvöldum hjá honum dagstund í tilefni 75 ára afmælis hans sem haldið var á Borgarsjúkrahúsinu í janúar síðastliðnum ákvað dótturdóttir mín að Bragi væri afi sinn. Þessi stund var öllum eftirminnileg fyrir þær sakir hvað hann var ánægður og sæll að geta haft eitthvað við á þessum merkisdegi.

Hann var af mörgum þekktur fyrir að vera framúrskarandi góður gestgjafi og eru þeir fjölmargir sem hafa notið frábærrar gestrisni þeirra hjóna á Helgafelli. Bragi var svo lánsamur að kynnast lífsförunaut sínum, Sigrúnu konu sinni, sem er einstök mannkostamanneskja og hæfileikarík húsmóðir í alla staði. Hún gat töfrað fram góðgerðirnar án þess að virðast hafa nokkuð fyrir því.

Í öllum samskiptum við Braga fann maður hvað hann virti hana og mat mikils. Hún er skapstillt, rólynd og var alla þeirra sambúð kjölfestan í lífi hans.

Eftir að hún varð sjúklingur og gat ekki sinnt húsmóðurstörfunum lét Bragi ekki sitt eftir liggja og framreiddi fyrir gesti sína ljúffengar máltíðir og annað meðlæti í anda þeirra hjóna og naut þar stuðnings sonarins Finns Þórs.

Einnig var aðdáunarvert hvað þeir feðgar báru hana á höndum sér þegar hún var orðin lasburða og þarfnaðist stuðnings þeirra. Þá fann maður hvað þeir báðir virtu hana mikils.

Alla tíð var gott að eiga skjól á Helgafelli hjá þeim Braga og Sigrúnu, maður var alltaf svo velkominn. Þau ár sem við hjónin bjuggum á Vopnafirði reyndust þau okkur afar vel og ósjaldan lagði maður leið sína til þeirra og naut hlýjunnar og góðvildarinnar sem heimili þeirra einkenndist af.

Bragi kom víða við á lífsleið sinni og fékkst við mörg störf sem hann sinnti af krafti og eljusemi. Hann var ákaflyndur við það sem hann starfaði að, orkumikill og lítið fyrir það að sitja auðum höndum. Hann hafði mikla ánægju af störfum sínum við flugið á Vopnafirði og var honum umhugað um að það gengi vel fyrir sig. Þann tíma sem hann dvaldi á sjúkrahúsi hér syðra var hann með hugann við fólkið sitt sem honum þótti vænst um og flugmálin, starfið sem átti hug hans allan.

Ætíð þegar við áttum tal saman vildi hann vita um hagi dætra okkar og fylgdist ávallt vel með lífshlaupi þeirra enda var hann þeim náinn. Bragi var í eðli sínu afar hjálpsamur og greiðvikinn og bar mikla umhyggju fyrir fólki. En fyrst og fremst var hann góður maður með stórt hjarta sem vildi öllum vel. Þannig munum ég og fjölskylda mín minnast hans um leið og við þökkum honum samfylgdina og kveðjum með söknuði.

Sárastur er söknuðurinn hjá fjölskyldu hans sem hann bar svo mikla umhyggju fyrir. Við biðjum Guð að blessa Sigrúnu, Finn Þór, Stínu og barnabörnin, Braga og Sigrúnu, og veita þeim þann styrk sem hann einn er fær um að veita.

Sólveig Helga Jónasdóttir og fjölskylda.

-------------------------------------

Kveðja frá Flugmálastjórn

Nú er horfinn á braut Bragi Dýrfjörð, fyrrverandi flugvallarvörður á Vopnafjarðarflugvelli.

Bragi hóf störf við Vopnafjarðarflugvöll á 7. áratugnum og sinnti lengi jöfnum höndum hefðbundnum flugvallarstörfum sem og almennri þjónustu við farþega. Lengi framan af voru þessi störf enginn "dans á rósum", öll aðstaða fremur bágborin, en Bragi vann sig fram úr öllum vanda og fékk nauðsynlegan liðstyrk til þess, enda var Bragi fylginn sér við lausn mála.

Framan af naut Bragi liðs Sigrúnar, eiginkonu sinnar, en seinni árin einnig Finns Þórs, sonar þeirra, er hefur alltaf verið foreldrum sínum mikil hjálparhella.

Er árin liðu batnaði aðstaðan á flugvellinum smám saman og störfin urðu Braga og hans fólki léttari.

Bragi sinnti þeim störfum, sem honum voru falin, af trúmennsku og ósérhlífni og var óspar á símtölin ef honum þótti hægt ganga að greiða úr málum eða lagfæra bilanir. Hann vildi hafa hlutina í lagi og sjá til þess að flugsamgöngur gætu gengið eðlilega og vandræðalaust fyrir sig og farþegar komist leiðar sinnar áfallalaust og án tafa.

Bragi var góður heim að sækja og ævinlega var heitt á könnunni og eitthvað með því, og fyrir kom að Bragi bauð gestum hákarl, er hann átti lengstum "úti", og fylgdi þá gjarnan með hið svokallaða "Bragakaffi" er margir kunnu að meta.

Bragi lét af störfum hjá Flugmálastjórn fyrir aldurs sakir fyrir fimm árum, en þá tók Finnur Þór sonur hans við starfi flugvallarvarðar. Áfram sinnti hann þó þjónustu við farþega og var Finni stoð og stytta á meðan heilsan leyfði.

Flugmálastjórn þakkar Braga fyrir langa og dygga þjónustu í þágu flugsamgangna og sendir eftirlifandi eiginkonu hans, Sigrúnu, og Finni Þór syni þeirra, sem og öllum öðrum ættingjum og vinum, sínar dýpstu samúðarkveðjur.

Kynni okkar Braga eru orðin æði löng, eða allt frá því að Bragi var heimagangur hjá foreldrum mínum á Vopnafirði á mínum æskuárum þar. Mörgum árum síðar lágu leiðir okkar Braga saman í samstarfi hjá Flugmálastjórn. Þess tíma er minnst með ánægju og hafi Bragi bestu þakkir fyrir farsælt og ánægjulegt samstarf.

Ingólfur Arnarson.
-------------------------------------------------

Kveðja frá Félagi flugmálastarfsmanna ríkisins

Látinn er félagi okkar Bragi Dýrfjörð, flugvallarvörður á Vopnafirði.

Í fulla þrjá áratugi var Bragi starfsmaður Flugmálastjórnar. Bragi var afar farsæll í starfi sínu, og vinsæll meðal félagsmanna. Hann var ötull talsmaður félaga sinna á landsbyggðinni, og tók virkan þátt í félagsstarfinu þótt oft þyrfti um langan veg að fara. Það nutu margir góðs af andlegu og veraldlegu nesti hans þegar hann mætti á trúnaðarmannaráðstefnur eða á aðra þá fundi, sem hann mætti á.

Hákarlinn góði var ávallt með í för og var hann óspar á að veita úr pússi sínu. Með honum er genginn einn af þessum tryggu og góðu eldri starfsmönnum Flugmálastjórnar, sem mörkuðu störf flugvallastarfsmanna á landsbyggðinni. Um leið og við hjá Félagi flugmálastarfsmanna ríkisins þökkum honum trygga og góða samfylgd vottum við aðstandendum samúð við fráfall hans.

Hallgrímur Hallgrímsson, formaður Félags flugmálastarfsmanna ríkisins.

----------------------------------------

Ég kynntist Braga fyrst sumarið 1970. Hann var þá flugvallarstjóri á Vopnafirði, en ég nýbakaður flugmaður með aðsetur á Egilsstöðum á vegum Austurflugs sf., en félagið annaðist m.a. reglubundið póstflug til Vopnafjarðar. Kynni okkar urðu þó nánari eftir að ég hóf störf hjá Norðurflugi árið eftir, enda var Bragi umboðsmaður þess félags, síðar Flugfélags Norðurlands og loks Flugfélags Íslands.

Bragi var stór maður og gildur, en undir hrjúfu yfirborðinu bjó næmur og einstaklega hlýr persónuleiki. Þótt Bragi væri fæddur og uppalinn á Siglufirði, var hann sannur Vopnfirðingur og bar hann hag þess byggðarlags ætíð mjög fyrir brjósti. Flug- og flugvallarmál voru eðlilega hans vettvangur og má, að öllum öðrum ólöstuðum segja, að hann hafi ávallt verið fremsti hvatamaður að uppbyggingu flugvallarins þar á staðnum.

Ég man vel eftir litla skúrnum, sem gegndi hlutverki biðskýlis við flugvöllinn á Vopnafirði. Þessi skúr var á að giska 8 fermetrar að gólffleti. Þar voru engin húsgögn eða tól önnur en sveitasími á vegg. Nú eru þarna tækjageymsla með slökkvibíl og snjóruðningstækjum og glæsileg flugstöð. Flugbrautin hefur fengið varanlegt slitlag og blindaðflug er úr tveimur áttum.

Sem framkvæmdastjóri Flugfélags Norðurlands um árabil átti ég náið samstarf við Braga enda var flugleiðin milli Akureyrar og Vopnafjarðar besta og traustasta áætlunarleið félagsins alla tíð. Ekkert var gert varðandi þessa flugleið nema að höfðu samráði við Braga. Bragi hikaði heldur ekki við að segja sína meiningu og fylgdi henni vel eftir, ef honum þótti þurfa. Þannig menn er gott að hafa nálægt sér.

Finnur Dýrfjörð fór fljótt að aðstoða föður sinn á flugvellinum og tók Finnur við stjórn flugvallarins fyrir nokkrum árum, en Bragi var áfram umboðsmaður flugfélagsins og var það til dauðadags.

Sem flugmaður hlakkaði ég alltaf til komunnar til Vopnafjarðar. Hvergi voru mótökur hlýrri en þar - í fleiri en einum skilningi, því ætíð var heitt á könnunni hjá þeim feðgum. Þótt Bragi sé horfinn af vettvangi munu þeir, sem leið eiga um Vopnafjarðarflugvöll, hvort sem það eru flugmenn eða farþegar, njóta fórnfúss og óeigingjarns starfs Braga.

Ég votta Sigrúnu og börnum þeirra hjóna mína dýpstu samúð.

Sigurður Aðalsteinsson.

---------------------------------------------------

Ég vil fyrir hönd Flugfélags Íslands kveðja hann Braga Dýrfjörð, eftir fjörutíu ára starf fyrir Flugfélagið og forvera þessa. Allir sem kynntust Braga muna vel eftir honum. Hann var áberandi hvar sem hann kom, var oft aðeins hrjúfur á yfirborði, en ljúfur mjög þar undir og mikill vinur vina sinna. Bragi hóf að vinna við flugrekstur á Vopnafirði á árinu 1964, þegar hann tók að sé afgreiðslu á flugvélum Trygga Helgasonar, sem sá um póstflutninga á Vopnafjörð.

Það félag var í raun undanfari Flugfélags Norðurlands, en fyrir það félag var Bragi umboðsmaður frá árinu 1974. Hann var síðan umboðsmaður Flugfélags Íslands frá stofnun þess félags á árinu 1997. Bragi var einnig starfsmaður Flugmálastjórnar á Vopnafirði frá árinu 1967.

Þegar Bragi kom til vinnu á flugvellinum á Vopnafirði, var þar einn rafmagnslaus kofi og bíll með talstöð. Það má segja að nær öll uppbygging á aðstöðu á flugvellinum þar sé tilkomin vegna baráttu Braga og óeigingjarns starfs hans í þágu samgangna við Vopnafjörð. Við sem höfum unnið með Braga í gegnum árin komum til með að sakna hans mikið úr hópnum.

Það var alltaf gaman að hafa Braga með, hann hafði skoðanir og setti þær fram á skemmtilegan hátt. Þegar Bragi var heimsóttur á flugvöllinn bauð hann gjarnan uppá "Braga" kaffi. Hann taldi þetta nauðsynlegan drykk, sérstaklega fyrir þá sem kviðu flugi. "Braga" kaffið hans Braga samanstóð nefnilega af kaffi, sem helst var Braga kaffi og síðan af öðrum veigum, sem slógu á kvíða viðkomandi. Menn fóru því yfirleitt léttari á lund frá honum Braga.

Ég vil fyrir hönd samstarfsmanna Braga hjá Flugfélaginu þakka honum fyrir skemmtilega samleið og frábært samstarf á undanförnum árum og við sendum Sigrúnu og börnum þeirra okkar innilegustu samúðarkveðjur.

Jón Karl Ólafsson.