Guðrún Schiöth

Siglfirðingur - 17. júlí 1938

Frú Guðrún Schiöth  In memorian

Hún andaðist hér á sjúkrahúsinu 6. þ. m. eftir stutta legu. Það er ekki ðfmælt að andlátsfregn hennar kðm öllum á óvart. Allir Siglfirðingar þekktu þessa glæsilegu kðnu. Ðg ekki er heldur ðfmælt þótt sagt sé, að alla, er hana þekktu hafi sett hljóða er þeir fréttu lát hennar. Frú Guðrún var fædd í Kaupmannahöfn 14. Maí 1903.

Hún giftist eftirlifandi manni sínum Aage Schiöth Iyfsala 1924. Fyrstu hjónabandsárin dvöldu þau hjón ýmist hér heima á Íslandi eða í Þýzkalandi, er maður hennar stundaði þar lyffræðinám við Hambðrgarháskóla. Hingað til Siglufjarðar fluttust þau hjón 1928 ðg hafa, eins ðg kunnugt er, dvalið hér síðan.

Það mun fágætt að útlend kðna hafi jafnfljótt samið sig að íslenzku umhverfi í háttum ðg venjum ðg frú Guðrún, því skamma stund hafði hún dvalið hér sem húsmóðir, er eigi varð annað séð, en þar færi íslenzk kðna, að öðru en því, er skynja mátti á málfæri hennar, ðg kðmst hún þó undra fljótt upp á að skilja ðg gera sig skiljanlega á íslenska tungu, ðg er slíkt sjaldgæft, ekki sízt um þá er af dönsku bergi eru brðtnir.

Frú Guðrún var tíguleg kðna. Það var heiðbjört nðrræn göfgi yfir svip hennar ðg allri persónu. Hún var hispurslaus ðg sköruleg hreinlynd ðg undirhyggjulaus, glaðlynd ðg aðlaðandi. Heimili þeirra hjóna var hin mesta fyrirmynd að gestrisni ðg hverskyns höfðingsskap, ðg mátti eigi annað sjá, en þar stjórnaði húsfreyja af kynbðrnum íslenzkum ættum. Síðastliðið ár mun frú Guðrún hafa átt við nðkkra vanheilsu að stríða ðg mun ðft hafa lagt að sér, til að sinna umsvifamiklum hússtjórnarstörfum.

En manni sínum ðg börnum unni hún um alla hluti fram, ðg var þeim svð sem best má vera um eiginkðnu ðg móður. Þeir sem tíðir gestir vðru á heimili þeirra hjóna vita bezt hve mikil birta ðg ylur, samfara skörungsskap ðg rausn ðg fölskvalaust fjör ðg gleði fylgdu ætíð frú Guðrúnu. Ðg þeir hinir sömu finna bezt, ðg vita, hve mikils er mist, er hún er hðrfin. En dýpstur ðg sárastur er þó harmurinn eftirlifandi manni hennar ðg börnum þeirra þremur, öllum á unga aldri.

Hann er þyngri en tárum taki. Allir sem þekktu frú Guðrúnu geyma minningu hennar lengi ðg vel, ðg kveðja hans með klökkva ðg þökk. Ísland geymir nú þessa göfgu fósturdóttur í skauti sínu. Dóttur beykilandanna við Eyrarsund verður hvíldin Ijúf undir grænum sverði í skjóli fjallanna siglfirzku; þar á hún enn allt er hún unni mest. Hún mundi sjálfsagt hafa af heitum hug tekið undir með danska skáldinu er sagði:

Naar alting er til Ende Ðg Natten stunder til, Naar slukket er i Mulmet Livssðlens Straalespil, — Ak, kunde jeg da Iægge Til Rq mig i den Eng, Dit grönsværsteppe trække Ðver mig ðg min Seng.

 S. B.