Jónas Guðmundsson trésmíðameistari

Jónas Guðmundsson Hann andaðist 31. ágúst1960 —
Hafði hann átt við nokkra vanheilsu að stríða hin síðari ár.

Jónas var fæddur 25. maí 1885 að Marbæ í Óslandshlíð í Skagafirði. Þar bjuggu þá foreldrar hans, Jóhanna Gunnarsdóttir og Guðmundur Þórðarson.
Ólst hann upp með foreldrum sínum til fermingaraldurs við algeng störf, þó aðallega sjómennsku. — 19 ára gamall f fór hann til Akureyrar til trésmíðanáms. Í þeirri iðn fékk hann sveinsbréf árið 1909 og meistarabréfið 1930.

Að námi loknu átti hann heima á Hofsósi um allmörg ár. Reisti hann þar myndarlegt íbúðarhús og bjó þar með foreldrum sínum og Björgu systur sinni.

Árið 1925 flytzt hann tii Siglufjarðar. Hafði þá reist sér húsið Eyrargata 24.
Það sama ár kvæntist hann Guðrún  Sigurjónsdóttir ættaðri úr Eyjafirði.
Þau eignuðust 3 börn, sem öll enn á lífi, en þau eru:

  • Asdís Jónasdóttir,
  • Sigurður Jónasson, múrarameistari, búsett í Reykjavík, og
  • Haukur Jónasson, bólstrarameistari, búsettur hér í bæ.
    Þá ólu þau upp eina fósturdóttur,
  • Helgu að nafni. Öll eru börnin hin mannvænlegustu, svo sem þau eiga kyns.

Eftir komu sína hingað til Siglufjarðar hélt Jónas áfram að smíða og byggja, og við þá iðn vann bann á meðan heilsa hans leyfði. Jónas var sérlega vinnugef inn og vandvirkur; þess vegna var hann efltirsóttiur sem smiður og hafði ávallt nóg að gera.

Að eðlisfari var Jónas hæglátur og orðvar, prúður í framgöngu, gestrisin og kunni val að blanda geði í kunningjahóp. Í stjórnmálum fylgdi hann Framsóknarflokknum að máum, og mun hann vera einn af stofendum Framsóknarfélags Siglufjarðar.

Eg vil fyrir hönd Framsóknarfélags Siglufjarðar þakka Jónasi ötult starf í þágu félagsins og Framsóknarflokksins. Við samherjar hans þökkium honum ánægjuiegt samstarf og margra ára vináttu. Jónasi var annt um Siglufjörð. Farsæld og framför bæjarins, sem hann hafði tekið tryggð við og gefið sitt aðailífsstarf var honum hugieiknasit. Hann sá íbúðarhúsin rísa upp og atvinnutækjunum fjölga.

Við þessa uppbyggingu var hann einn af þátttakendum. Við burtför Jónasar hefur bærinn okkar misst góðan þegn, sem skilur eftir sig mikið og gott starf við uppbyggingu bæjarfélagsins. Slíkum mönnum er vert að þakka og þeirra er gott að minnast. Jónas var gæfumaður í lífinu. Hann eignaðist ágæta konu og myndarleg börn. Heimi hans var aðlaðandi og viðfeldið. Ég sendi frú Guðrúnu, bömum hennar og fósturdóttur mínar innilegustu samúðarkveðjur.

Eg veit að söknuður þeirra er mikiill, en ég veit tíka, að þau finna og skilja, að „eftir lifir minning mæt, þótt maðurinn deyi".

Bjarni Jóhannsson