Hörður Þorvaldsson

Hörður Þorvaldsson - Ljósmyndari ókunnur- Yngri mynd neðst

13. janúar 2011 | Minningargreinar mbl.is

Hörður Þorvaldsson fæddist á Deplum í Fljótum, Skagafirði, 12. nóvember 1942.
Hann andaðist á heimili sínu 4. janúar 2011.

Foreldrar hans voru

  • Þorvaldur Guðmundsson, bóndi og síðar starfsmaður Síldarverksm. ríkisins á Siglufirði, f. 10.5. 1899 á Þrasastöðum í Fljótum, Skagaf., d. 21.7. 1989 og
  • H. Kristjana Magnúsdóttir, f. 26.9. 1899 að Skuggabjörgum í Deildardal, Skagaf., d. 27.5. 1989.
  • Systkini Harðar voru
  • Guðmundur Þorvaldsson, f. 27.12. 1921, d. 12.3. 2004,
  • Magnús Þorvaldsson, f. 24.4. 1924, d. 24.8 2004,
  • Guðný Þorvaldsdóttir, f. 24.1. 1929, d. 20.1. 2010 og
  • Anna Snjólaug Þorvaldsdóttir, f. 17.3. 1939, d. 5.11. 1967. (Donna)

Hörður kvæntist
Ingibjörgu Þ. Hallgrímsson úr Reykjavík 16.12. 1978.
Hún fæddist 8.12. 1952.
Foreldrar hennar eru

  • Jón Þorgeir Hallgrímsson, f. 20.8. 1931, og
  • Steingerður Þórisdóttir, f. 9.2. 1935.
  • Börn Harðar úr fyrra hjónabandi eru:
    • 1) Hrönn, f. 28.1. 1965, gift Magnúsi Rúnari Guðmundssyni, f. 19.3. 1961.
    • Dætur þeirra eru
      • Hanna Kristín f. 16.1. 1987, og
      • Arna Margrét, f. 27.2. 1993.
      • Dóttir Hönnu
      • Krístínar og Einars Péturssonar er
      • 1) Rebekka Hrönn, f. 11.3. 2010.
      • 2) Vilhjálmur Bogi Harðarson, f. 26.1. 1970, d. 25.9. 2000, sonur hans og Hörpu Sveinsdóttur er Gabríel Sveinn, f. 25.11. 1998.
      • Hálfsystir Gabríels sammæðra er
      • Silja Rut.
      • Dóttir Ingibjargar og kjördóttir
      • Harðar er
      • Steingerður Gná Kristjánsdóttir, f. 16.8. 1972, maki hennar er Michael Knorr Skov, f. 24.4. 1975.
      • Börn þeirra eru
      • Júlía, f. 30.12. 2005,
      • Katrín, f. 22.6. 2007, og
      • Kristján Hörður, f. 17.9. 2010.
      • Börn Harðar og Ingibjargar eru:
      • 1) Hörn Harðardóttir, f. 30.8. 1979, sambýlismaður hennar er Egill Tómasson.
      • Sonur Harnar er Úlfur Hrafn, f. 29.11. 2007. 2) Þorgeir Orri, f. 3.5. 1988, unnusta hans er Sandra Gunnarsdóttir.

Hörður ólst að mestu upp á Siglufirði, en var mörg sumur í sveit í Fljótunum þar sem hann sjálfur fæddist. Ungur starfaði hann í síldarverksmiðju á Siglufirði og fór einnig til sjós.
Hann lærði bifvélavirkjun og starfaði í rúman áratug hjá bílaumboðinu Heklu, síðar hjá bílaleigunni Vegaleiðum frá 1970-1974, uns hann hóf aftur störf hjá Heklu. Eigin rekstur hóf hann 1975 með Níelsi heitnum Níelssyni, en þeir ráku Bifreiðaverkstæði Harðar og Níelsar í 29 ár í Kópavoginum. Árið 2004 hóf hann störf hjá Háskóla Íslands og starfaði þar á meðan heilsa leyfði.

Útför Harðar verður gerð frá Dómkirkjunni í Reykjavík í dag, 13. janúar 2011, og hefst athöfnin kl. 15.

Undarlegt er að hugsa til þess að hið erfiða ferðalag sem hófst með veikindum pabba sé nú lokið. Hugsað til baka var þetta allt of fljótt að líða en engu að síður virkilega góður tími. Ferðin okkar norður á Sigló á heimaslóðirnar er dýrmæt minning en þá gekk pabbi stoltur með okkur um bæinn og fræddi okkur um sínar æskuslóðir. Fengum við þá m.a. að heyra gömlu hetjusöguna um 100 kílóa síldarmjölspokana sem hann bar í hrönnum á sínum yngri árum.

Pabbi sýndi ótrúlegan styrk og þrek í veikindum sínum. Gaman er að minnast á að þegar hann gat haldið áfram störfum í Háskólanum tók hann ekki í mál að fara á bílnum í vinnuna og skildi hann ætíð eftir heima handa okkur. Í starfi sínu við Háskólann leið honum afskaplega vel og kunnum við samstarfsfólki hans kærar þakkir fyrir alla alúðina. Pabbi horfði alltaf bjart fram á veginn og hafði miklar hugmyndir um hvernig næsta sumri yrði varið.

Góða og blíða lyndið var einn af hans stóru kostum. Við systkinin áttum til að bralla ýmislegt á okkar yngri árum og eflaust margt við lítinn fögnuð foreldra okkar. Hins vegar fékkst pabbi aldrei til að skamma okkur og lét hann þá nægja að hrista hausinn yfir vitleysunni í okkur. Pabbi var til staðar þegar við þurftum á honum að halda hver sem ástæðan var. Jafnvel þegar við læstum okkur úti í gamla daga þótti honum ekkert tiltökumál að skreppa heim úr vinnunni í Kópavogi og opna fyrir okkur.

Þrátt fyrir að pabbi sé horfinn á braut munu minningarnar um hann verma hjörtu okkar um ókomna framtíð. Hvíl í friði, elsku pabbi.

Hörn og Þorgeir.
------------------------------------------

Mínar fyrstu minningar um Hörð eiga sér stað á Bræðraborgarstígnum árið 1978 eftir að mamma og hann kynntust. Þau voru að fara eitthvað út, en vegna þess að mamma var ekki tilbúin, settist hann hjá mér með uppáhalds Barbapabba-bókina mína og las hana fyrir mig (ekki óvinsælt). Í minningunni leið ekki langur tími frá þessu augnabliki þar til Hörður flutti til okkar á Bræðró með plötusafnið sitt og Boney M-plöturnar, sem ég var fljót að reka augun í og biðja um leyfi til að hlusta á.

Honum þótti gaman að hlusta á tónlist, en fyrir utan það var hann einnig mikill tækjamaður. Þegar við bjuggum á Vífilsstöðum kom hann t.d. einn daginn heim með heljarinnar kassa og sagði stoltur við okkur mömmu: „Sjáiði hér, þetta er sko framtíðin.“ Þegar hann var búinn að pakka upp innihaldi kassans, blasti við okkur þessi fína græja sem hann kallaði „Video 2000“. Hvað þessa framtíðargræju varðar hafði hann í þessu tilfelli ekki rétt fyrir sér, en því var nú tekið með værðarró og svo var bara hlegið að þeim kaupmistökum.

Hörður naut útivistar. Það var farið á skíði upp í Bláfjöll eða Hveradalina, ég á svigskíði og mamma og hann á gönguskíði. Einnig var farið niður á Melavöllinn á skauta, þar sem hann sýndi mér nokkrar kúnstir, eins og t.d. hvernig hann gat snúið sér í hring, sem ég svo reyndi að apa eftir honum. Þegar við bjuggum á Vífilsstöðum fórum við, þegar veðrið var gott, í gönguferðir í Heiðmörkina og niður að Vífilsstaðavatni.

Mér eru þó einna minnisstæðastar gönguferðirnar sem við áttum saman sumarið 2004, en þá gengum við Michael með honum og mömmu á Ármannsfellið, og svo einnig upp að Glymi í Hvalfirði á meðan mamma var í vinnunni. Þar var reynt svolítið á klifurmúsina í okkur þremur á leiðinni upp, en ég man að ég hafði smá áhyggjur af Herði því ég vissi að hann var lofthræddur, en oft á leiðinni upp var mér sjálfri nefnilega hætt að lítast á blikuna. Eftir að hafa séð Glym var vaðið yfir ána á táslunum, en ég held að við öll höfum verið fegin því að þurfa ekki að fara sömu leiðina til baka. Á leiðinni heim sátu hann og Michael í aftursætinu með súkkulaðirúsínurnar frá Góu, sötruðu bjór og töluðu um heimsmálin og hvernig best væri að leiða fjármálakerfið á Íslandi.

Hörður hafði góða nærveru og var mikill gestgjafi. Þegar Michael kom í fjölskylduna var tekið á móti honum með opnum örmum og þó að Hörður hafi aldrei (svo ég muni) talað dönsku við Michael, og Michael á þeim tíma kunni ekki eitt orð í íslensku, þá skildu þeir samt einhvern veginn hvor annan, þeir voru á sömu bylgjulengd.

Á öllum þessum árum sem ég þekkti Hörð vorum við miklir félagar. Við gátum rökrætt og verið ósammála um marga hluti, en óvinir urðum við aldrei. Heppnari með uppeldisföður hefði ég ekki getað verið.

Ég kveð Hörð með söknuði, en ég veit að það verður tekið vel á móti honum fyrir handan. Blessuð sé minning hans.

Steingerður Gná Kristjánsdóttir.
------------------------------------------------

  • „Hví var þessi beður búinn
  • barnið kæra,
  • þér svo skjótt?“

(Björn Halldórsson í Laufási)

Þessar ljóðlínur sálmaskáldsins koma upp í huga minn þegar ég kveð Hörð tengdason minn í hinsta sinn.

Kallið kom alltof skjótt. Hann lést á heimili sínu 4. janúar sl. umvafinn ástúð og umhyggju fjölskyldunnar eftir langa og harða baráttu við illvígan sjúkdóm. Hann barðist hetjulega með dyggri aðstoð Ingibjargar, sem hjúkraði honum fram í andlátið.

Hörður var meðalmaður á hæð, bjartur yfirlitum – glæsimenni. Hann var hógvær í allri framkomu og hvers manns hugljúfi.

Það er bjart yfir þeirri minningu, þegar Ingibjörg kynnti Hörð fyrir okkur hjónunum, þau kynni leiddu til góðrar vináttu okkar á milli, sem aldrei bar skugga á.

Hann var ættaður norðan úr Fljótum og bar ætíð sterkar taugar til heimaslóða. En hugur hans stóð til náms og varð bifreiðavirkjun fyrir valinu. Hann vann að þeirri iðn bróðurpartinn af starfsævinni og var vinsæll og virtur í sínu starfi.

Að leiðarlokum kveðjum við Steingerður ljúfan dreng og þökkum vegferðina.

Jón Þorgeir Hallgrímsson.
--------------------------------------------------------

Það var kalt í veðri og veturinn sýndi ægimátt sinn morguninn þegar Inga systir mín hringdi í mig og sagði Hörð sinn hafa látist fyrr um morguninn. Frétt þessi kom ekki beinlínis á óvart þar sem öllum mátti vera ljóst að hin erfiðu og óumflýjanlegu veikindi sem hrjáðu hann voru hægt og bítandi að hafa betur í baráttu hans við þau.

Ég kynntist Herði fyrir rúmum þrjátíu árum þegar hann og Inga hófu samferð sína í gegnum lífið. Hörður féll strax vel inn í fjölskylduna, enda fengur fyrir okkur að fá bifvélavirkja í hópinn. Það var gott að leita til hans á verkstæðið í Vesturvörinni, enda nýtti fjölskyldan sér það óspart. Þar voru verkin unnin fumlaust og oft á tíðum frítt. Það ríkti greinilega mikil samheldni í Vesturvörinni á milli Harðar, Níelsar og Málaranna eins og þeir voru kallaðir. Þeir, ásamt fleirum, gerðu sér oft glaðan dag á verkstæðinu og skipti þá ekki alltaf máli hvaða vikudagur var.

Í gegnum góðan vin sinn, Eggert, sem lést langt um aldur fram fyrir stuttu, hóf Hörður síðar störf í Háskólanum þar sem hann gegndi húsvörslu ásamt fleiru sem til féll. Hörður hittir nú einhverja þá félaga sína á nýjum stað og verða það fagnaðarfundir. Hörður blómstraði í vinnu sinni í Háskólanum, enda félagsskapurinn þar góður og vinnan skemmtileg. Smurningin á fingrunum var horfin og hann naut þess að ganga eða hjóla til vinnu sinnar í gegnum Vesturbæinn.

Hörður var glæsilegur maður í útliti og hafði það sem flestir óska sér, góða og notalega nærveru. Hann var gestrisinn og þótti gaman að taka á móti gestum á Vesturgötunni, en hélt þó alltaf sínu rólega yfirbragði. Hörður hafði skoðanir á hlutunum og hélt sínu fram án óþarfra orðalenginga. Hann var dugnaðarforkur, en kunni þó vel að njóta lífsins. Hann hafði yndi af því að dytta að húseigninni að Vesturgötu og þeir voru líka ófáir göngutúrarnir sem hann fór með Ingu sinni og heimilishundinum Sölku um Vesturbæinn og Grandann. Utanlandsferðirnar voru honum einnig minnisstæðar, sem og ferðirnar í græna „Sofubílnum“ sem nú hefur misst húsbónda sinn.

Hann tók veikindum sínum með sínu eðlislæga æðruleysi og kvartaði aldrei. Það var sárt að horfa upp á hvernig veikindin smátt og smátt drógu lífskraftinn úr þessum kröftuga og sterka karlmanni sem Hörður var, enda hafði hann alltaf verið heilsuhraustur. Hann var heppinn að hafa Ingu sér við hlið, sem aldrei vék frá honum undir það síðasta og veitti honum þá bestu umönnun sem völ er á. Hún bjó fallega um hann í rúminu sínu eftir að hann kvaddi og fjölskyldan átti fallega stund með honum langt fram á kvöld. Sá tími verður börnum hans og okkur öllum ómetanlegur þegar fram líða stundir.

Elsku Inga mín, Hrönn, Steingerður, Hörra og Þorgeir og þið öll, við vottum ykkur okkar innilegustu samúð. Ég veit það að Villi og Salka hafa þegar tekið vel á móti ljúflingnum ykkar og okkar í himnaríki og þau munu öll í sameiningu veita okkur styrk í sorginni.

Tómas og Gyða.
--------------------------------------------------------

Hörður svili minni og góður vinur til rúmlega 30 ára er fallinn frá eftir erfið veikindi. Hörður var fæddur á Deplum í Stíflu í Skagafirði yngstur fimm systkina sem nú eru öll látin. Foreldrar hans, Þorvaldur Guðmundsson og Kristjana Magnúsdóttir, bjuggu á Deplum í um 20 ár eða til ársins 1943 er þau brugðu búi og Þorvaldur fór til starfa við Skeiðfossvirkjun um það leyti sem framkvæmdir við hana hófust en þeim lauk 1945. Þau fluttu svo til Siglufjarðar þar sem faðir hans stundaði almenna verkamannavinnu og bjuggu lengst af í litlu húsi við Túngötu. Hörður ólst því að mestu leyti upp á Siglufirði.

Föður Harðar hefur verið lýst sem dagfarsprúðum manni og farsælum bónda með sterka sómatilfinningu, réttlætiskennd og fastmótaðar skoðanir á þjóðmálum. Af eðlisávísun hafði Þorvaldur gott auga fyrir fjárrækt og ekki skorti natni og umhirðu. Hann þótti mikilvirkur og útsjónarsamur verkmaður. Eðliskostir ættmenna hans voru nýtni og búhyggindi.

Móður Harðar hefur verið lýst sem sjálfstæðri konu í hugsun og athöfnum, höfðingja heim að sækja sem veitti gestum og gangandi af rausn. Hún þótti leysa húsmóðurstarfið vel af hendi og vera myndarleg í verkum sínum. Kristjana var hæglát kona í framkomu en hreinskilin, barst lítið á, fremur seintekin, en vinur vina sinna. (Mbl. 3.6., 10.8. og 30.9. 1989.)

Það er löngu vitað að uppruni og umhverfi mótar manninn og til að öðlast skilning á eiginleikum og háttalagi einstaklinga er mikilvægt að halda upplýsingum um slíkt til haga. Sú mynd sem hér hefur verið dregin upp af foreldrum Harðar á einkar vel við hann sjálfan og er að einhverju leyti ástæða þess að okkur varð vel til vina.

Að leiðarlokum eru mér sérstaklega minnisstæðar allar stundirnar sem við höfum átt saman við ólík tækifæri þar sem við ræddum og krufðum hin ýmsu mál, ekki bara þjóðmálin, heldur allt milli himins og jarðar því Hörður fylgdist vel með og hafði skoðanir á flestum málum og fór þar ekki ætíð troðnar slóðir. Við vorum ekki alltaf sammála og þegar svo bar undir reyndi á því hann var sterkgreindur maður, glöggur og fundvís á brotalamir í röksemdum en málefnalegur og hafði góða nærveru. Ég á eftir að sakna samverustunda okkar og vináttu en þakklæti og ánægjulegar minningar um góðan dreng lifa.

Frosti.