Margrét Anna Konráðsdóttir

Margrét Konráðsdóttir -- ókunnur ljósmyndari

mbl.is 16. mars 2019 | Minningargreinar

Margrét Konráðsdóttir  fæddist á Siglufirði 21. september 1945. Hún lést á Heilbrigðisstofnun Norðurlands á Siglufirði 26. febrúar 2019.

Margrét var dóttir hjónanna Pálínu Önnu Ingimarsdóttur húsmóður frá Ólafsfirði og Konráðs Kristins Konráðssonar sjómanns frá Tjörnum í Sléttuhlíð. Þau eru bæði látin.

Margrét bjó nær alla sína ævi á Siglufirði, fyrst með foreldrum og systkinum á Hafnargötu 18 og síðar á Suðurgötu 51.
Hún flutti aftur á æskuheimili sitt á Hafnargötuna eftir andlát foreldra sinna.
Systkini Margrétar eru

  • Óskar Jón Konráðsson, maki Stefanía Eyjólfsdóttir,
  • Kristinn Björn Konráðsson, (Kristinn Konráðsson)  maki Kristín Þorgeirsdóttir,
  • Sigurður Konráðsson, maki Dagbjört Jónsdóttir, og
  • Guðmundur Gísli Konráðsson, sem lést langt um aldur fram árið 1985.

Jarðarför Margrétar fer fram frá Siglufjarðarkirkju í dag, 16. mars 2019, klukkan 14.

Mig langar í fáeinum orðum að minnast Margrétar föðursystur minnar. Frá því að ég man eftir mér bjó Magga frænka á Suðurgötunni en var ávallt með annan fótinn á æskuheimili sínu þar sem amma Palla og afi Konni bjuggu. Samgangur var mikill þar sem íbúar á Hafnargötu 14, 16 og 18 tengdust allir fjölskylduböndum og var því oftar en ekki frændfólk í heimsókn þegar kíkt var til ömmu og afa.

Tenging við Hafnargötu 18 hélt áfram eftir að amma og afi féllu frá en þá flutti Magga aftur þangað og þótti mér afar vænt um að geta haldið tengingu við æskuheimili pabba míns Sigga Konn en ég á yndislegar minningar frá heimili ömmu og afa.

Margar góðar minningar á ég um Möggu frænku og þegar ég horfi til baka þá eru mér minnisstæðar þær nætur sem ég fékk að gista hjá henni á Suðurgötunni. Einna helst er mér minnisstætt hvað ég pantaði í matinn þegar ég var í pössun hjá henni en sérstök spaghettísósa með þykkum makkarónulengjum varð þá fyrir valinu og man ég enn hvað mér fannst þetta góður réttur og hvergi hef ég fengið slíkan rétt nema hjá Möggu.

Þá reyndi Magga að kenna mér að hekla en hún var einstök hannyrðakona, vandvirk og nákvæm. Ég hef örugglega verið hinn versti nemandi þegar að heklinu kom því aldrei lærði ég handtökin almennilega og þá var ekki við hana að sakast.

Magga eignaðist aldrei börn en við bræðrabörnin fengum að njóta umhyggju hennar og væntumþykju. Hún var yndisleg frænka, passaði vel upp á okkur og fylgdi eftir lögum og reglum. Sem dæmi þá máttum við aldrei sitja frammí hjá henni fyrr en við náðum ákveðnum aldri og ég man hvað mér þótti hallærislegt að sitja aftur í hjá henni eins og í leigubíl en henni varð ekki haggað hvað þetta varðaði og frænkur mínar á Hafnargötu 14 eiga enn fleiri sögur af þessum toga en Magga ætlaði að standa sig sem stórfrænka og passa upp á börn bræðra sinna.

Bróðurdóttir hennar og nafna Margrét var augasteinn hennar og ég upplifði alltaf yndislegt samband þeirra á milli. Aldrei man ég eftir að hafa heyrt þær nefna skírnarnöfnin sín hvor við aðra því alltaf var orðið nafna notað. Nafna var því annað nafn Möggu frænku sem frænkur mínar Magga, Pála og Anna og foreldrar þeirra nota nær eingöngu.

Magga frænka slasaðist á baki mjög ung og eftir tvær misheppnaðar aðgerðir átti hún í erfiðleikum með hreyfingu sem við teljum svo sjálfsagða og hafði það áhrif á líf hennar og lífsgæði. Þrátt fyrir þessa erfiðleika var Magga alltaf glöð, kvartaði aldrei og fór sínar eigin leiðir enda fylgin sér með eindæmum. Hún var mikill húmoristi og fannst mér alltaf gaman að vera í kringum hana.

Fyrir nokkrum mánuðum greindist Magga með krabbamein og laut hún í lægra haldi fyrir sjúkdómnum sem tók öll völd á skjótum tíma.

Ég kveð Möggu frænku með söknuði og vil um leið þakka fjölskyldu minni á Siglufirði fyrir það hve vel þau hugsuðu um hana í veikindum hennar. Ég veit að pabbi og mamma eru þakklát þeim fyrir að vera til staðar fyrir Möggu í veikindunum.

Hvíl í friði, elsku frænka. Auður Sigurðardóttir.
---------------------------------------------

Elsku Magga frænka. Þú varst mér einstaklega kær. Uppáhaldsfrænkan mín. Þegar ég hugsa til þín þá heyri ég hlátur þinn og glaðværa röddina. Áhugi þinn á öllum í kringum þig var svo einkennandi fyrir þig. Kaffibollinn og sígarettan voru aldrei langt undan.

Síðasta skiptið sem ég sá þig núna í haust átti ég ekki von á að það yrðu okkar síðustu stundir. Mamma og pabbi voru sótt svo þau gætu heilsað upp á þig. Við vissum að þetta gæti orðið ykkar síðasta stund saman.

Stína og fjölskyldan okkar á Siglufirði eiga þakkir skilið fyrir umhyggju sína í þinn garð. Það er ekki sjálfgefið að eiga góða að. En þú varst elskuð af öllum í kringum þig. Ég minnist þess sérstaklega þegar nafna var skírð, hversu stolt þú varst af því að Stína og Kiddi skyldu skíra yngstu dóttur sína í höfuðið á þér. Meðan afi og amma lifðu varstu þeirra stoð og þau hefðu ekki getað átt yndislegri dóttur. Þú varst alltaf tilbúin að létta undir með þeim eins og þú mögulega gast.

Margar minningar mínar um þig eru úr æsku minni. Frá þeim stundum er ég heimsótti og dvaldi hjá ömmu og afa. Þú og Gummi frændi bjugguð ennþá heima á þeim árum. Draumaveröldin var þegar ég mátti koma upp í herbergið upp á háalofti þar sem þú, heimasætan, hafðir búið um þig. Þú hafðir safnað í kringum þig mörgum dýrgripum sem lítil frænka hafði unun af að skoða. Ekki skemmdi fyrir að alltaf voru karamellur í Mackintosh-dósinni sem ég fékk að njóta meðan ég hlustaði á frænku segja frá og spjalla.

Alltaf var stutt í hláturinn og glaðværðina. Ég man eftir þér og Gumma frænda sitjandi undir suðurhliðinni, sleikjandi sólina yndislega sumardaga á Siglufirði. Þú og Gummi frændi fléttuðuð blómakransa til að skreyta litlu frænkur ykkar með. Mikið var hlegið og fíflast.

Síðar er þú keyptir íbúðina á Suðurgötunni áttum við góðar stundir þar. Þú nostraðir við að gera hana yndislega notalega. Þú þurftir alltaf að hafa fyrir okkur sama hversu léleg þú varst. Þú varðst ung fyrir slysi á baki og þú beiðst þess aldrei bætur. Nokkrar brjósklosaðgerðir á gamla mátann hjálpuðu ekki upp á sakirnar. Þú kvartaðir ekki yfir hlutskipti þínu.

Þú gekkst úr rúmi fyrir okkur til að við gestirnir gætum nú haft það gott og svafst sjálf á sófanum, þó að heilsan leyfði það ekki. En það þýddi ekkert að mótmæla þér. Það var svo notalegt að setjast niður með þér og spjalla, þú hafðir áhuga á öllu sem ég var að gera og gladdist þegar vel gekk hjá okkur.

Mikið vildi ég geta kvatt þig á laugardaginn, elsku Magga frænka. Minningin um yndislega föðursystur mun lifa. Hvíl í friði og takk fyrir samfylgdina. Guð blessi þig og varðveiti.

Þín Sonja.
-----------------------------------------

Kæra Magga Konn.

Magga föðursystir var í miklu dálæti hjá, mér, systrum mínum og foreldrum. Hún var litla og eina systir pabba, Óskars Jóns, og hún var óspör á athygli og tíma gagnvart okkur öllum. Alltaf þegar ég dvaldi á Sigló hjá afa og ömmu þá var hún alltaf nærri passandi uppá að mér leiddist ekki. Hún og amma gættu þess vel að ég fengi nú meira af sætindum og bakkelsi en ég hafði gott af. Hún var yndisleg frænka og reyndist litlum dreng í heimsókn hjá afa og ömmu sinni frábærlega.

Ávallt var hún þakklát fyrir það litla sem ég og aðrir gátum gert fyrir hana og upptekin af því að gefa af sér í allar áttir. Enda átti hún velvild víða, en hún fór sparlega með slíkar beiðnir. Því hún vildi gera sem mest sjálf – vera sjálfstæð.

Það sem einkenndi Möggu var hressileg framkoma og félagslyndi. Hún forðaðist að vera með skammir og leiðindi. Betra var að líta framhjá neikvæðum hlutum og láta sem hún tæki ekki eftir þeim. Hvernig hún gaf af sér og bauð sig alltaf fram var svo sérstakt.

Að sjálfsögðu var Magga gestrisin. Svo gestrisin var hún að við höfðum alltaf áhyggjur af henni þegar við vorum búin að tilkynna komu okkar. Að hún ofreyndi sig ekki enda hafði hún nóg með sig í seinni tíð. Að sjálfsögðu varð hún strax hugljúfi dætra minna þeirra Jónínu og Stefaníu og eigum við nú góðar minningar af pallinum og risapúsluspili.

Magga var bílamanneskja enda bíllinn nauðsynleg tenging við samfélagið. Mikið var hún ánægð þegar hún var loks komin á almennilegan bíl, rauðan Suzuki. Eftir slæma fyrri reynslu af ónefndum bíltegundum.

Samband ömmu og Möggu var skemmtilegt, þær voru nánar mæðgur sem gátu tuðað hvor í annarri út af týndum skálum, en alltaf í góðu. Ég hljóp oft upp á Suðurgötuna með eitthvað gott frá ömmu. Afi hélt mikið upp á Möggu og Magga var alltaf að bjóða honum í bíltúr upp að Mögguhorni eða annað.

Það að Magga flutti á Hafnargötuna var eðlilegt framhald af því hún hafði alltaf verið hluti af heimilishaldinu hjá ömmu og afa þótt hún byggi sér. En Magga gat líka verið hugsi og var greinilega að íhuga mikið um hvernig öðrum liði, en samt að gæta hvað hún segði. Hún minntist oft á Gumma litla bróður sinn og hann var alltaf nálægt henni í huga.

Ég hringdi reglulega í hana til að spyrja frétta og upplýsa hana um fréttir að sunnan. Ég hringdi því ég fann að hún kunni að meta það og mér leið alltaf betur á eftir. Magga var góður og traustur vinur minn.

Takk, vinir hennar og frændfólk fyrir norðan, fyrir aðstoð ykkar við Möggu. Einnig þakka ég umönnunarfólkinu og hjúkrunarfólkinu fyrir norðan fyrir ykkar framlag. Gott að geta hjálpast að.

Kæra Magga, þín verður sárt saknað af okkur.

Óskar Páll Óskarsson (Palli) og fjölskylda.
------------------------------------------------------------

  • Deyr fé,
  • deyja frændur,
  • deyr sjálfurið sama;
  • en orðstír
  • deyr aldrei,
  • þeim er sér góðan getur.

(Úr Hávamálum)

Kveð þig, Magga mín, með þessum orðum, sem eiga vel um þig, úr Hávamálum.

Þín mágkona  Stefanía Eyjólfsdóttir.