Haraldur Freyr Þorvaldsson

Haraldur Frey Þorvaldsson - Ljósmynd Kristfinnur

Morgunblaðið - 10. ágúst 1999

Haraldur Freyr fæddist á Siglufirði 15. febrúar 1936. Hann lést á heimili sínu hinn 1. ágúst 1999.

 Foreldrar hans voru hjónin Þorvaldur Sigurðsson, f. 27.4. 1899 að Grundarkoti í Héðinsfirði, d. 17.6. 1981, og Ólína Einarsdóttir, f. 18.12. 1904 að Ámá í Héðinsfirði, d. 23.11. 1976.

Fjölskyldan bjó að Vatnsenda í Héðinsfirði fram til ársins 1949 er þau fluttu til Siglufjarðar.
Systkini Haraldar voru:

  • Einar Ásgrímur Þorvaldsson, f. 29.6. 1924, d. 10.5. 1952;
  • Halldóra María Þorvaldsdóttir, f. 20.4. 1925, d. 23.7. 1982;
  • Sigurður Þorvaldsson, f. 21.3.1927, d. 12.5.1927;
  • Sigurður Þorvaldsson, f. 14.7. 1928;
  • Elín Fanney Þorvaldsdóttir, f. 10.11. 1929;
  • Anna Lilja Þorvaldsdóttir, f. 3.9. 1931;
  • Kristinn Ásgrímur Þorvaldsson, f. 17.3. 1933, d. 15.9.1955, og
  • Helga Ingibjörg Þorvaldsdóttir, f. 11.2.1941.

Haraldur kvæntist 28.9. 1963 Stefaníu Baldursdóttur, f. 25.1. 1944 í Reykjavík.
Þau bjuggu í Vesturbænum í Reykjavík alla tíð.
Synir Haraldar og Stefaníu eru:

  • 1) Baldur Úlfar, f. 23.1. 1965, maki Edda Hrönn Gunnarsdóttir, hennar dóttir Hildur Nanna og þeirra sonur Árni Freyr.
  • 2) Þorvaldur, f. 22.2.1966, maki Guðrún Helga Jónsdóttir, hennar dóttir Andrea Rún. Áður eignaðist Haraldur dótturina Ólínu Margréti, 3.10. 1958. Hennar maki er Hermann Guðjónsson og þeirra börn Jakob og Anna Lilja.

Ungur að árum fór Haraldur til sjós og stundaði hann sjómennsku með hléum til ársins 1996, síðast sem bátsmaður á Vigra RE 71. Árið 1974 lauk Haraldur sveinsprófi í netagerðariðn og í hléum frá sjómennsku var það hans aðalstarf. Útför Haraldar fer fram frá Háteigskirkju í dag og hefst athöfnin klukkan 15.
-------------------------
„Sælir eru hógværir, því að þeir munu jörðina erfa. Sælir eru hjartahreinir, því að þeir munu Guð sjá." (Matteus 5.5 og 8.)

Langri orrustu er lokið. Endalokin voru fyrir löngu fyrirsjáanleg, en aldrei erum við viðbúin, þegar að kveðjustundinni kemur. Minningarnar ylja, þó djúpur söknuður sé sú tilfinning, sem yfirsterkust er í dag. Hjól tímans snýst hratt, en sú vissa, að lífið er aðeins andartak í eilífðinni, veitir huggun. Kær vinur hefur kvatt okkur um sinn. Við áttum mikla og góða samleið, sem aldrei bar skugga á og börnin okkar tengdust honum sterkum vináttuböndum.

Öll minnumst við hans nú með hlýju og virðingu. Það var mikill happafengur fyrir fjölskyldu okkar, þegar Halli og Stefanía festu kaup á hæðinni í húsi afa og ömmu á Víðmel, þar sem heimili þeirra hefur nú staðið í 25 ár. Allir voru fljótir að gera sér grein fyrir að þarna var heiðarlegt og sómakært fólk komið í húsið, sem gott var að vera í sambýli við. En fljótlega urðu þau hjónin og synir þeirra tveir meira en venjulegir nágrannar, þau urðu hluti af fjölskyldunni. Þau voru óendanlega góð og hjálpsöm við gömlu hjónin sem bjuggu á efri hæðinni.

Okkur sem seinna fluttumst í kjallarann reyndust þau frábærlega. Eftir það sambýli hafa þau hjón verið meðal okkar traustustu og kærustu vina. Halli vildi alltaf allt fyrir okkur gera og oft var spenningurinn mikill þegar hann var að koma heim af sjónum, eftir langa útiveru, og hátíð var haldin í bæ. Oft kom hann færandi hendi, keypti eitthvað fyrir okkur í útlöndum sem erfitt var að fá eða dýrt hér á landi. Og alltaf áttum við nógan fisk frá Halla í soðið, sem kom sér vel þegar ungt fólk stóð í byggingarframkvæmdum.

Halli var traustur maður og mjög yfirvegaður og æðrulaus að eðlisfari. Hann var bæði heiðarlegur og réttsýnn. Honum var illa við að skulda en vildi vera frjáls og óháður. Það var ekki flanað að neinu eða ætt út í einhverja vitleysu þegar Halli var annars vegar. Hann var orðheldinn, trúr og áreiðanlegur og þannig vissi maður alltaf hvar maður hafði hann. Halli talaði minnst um eigin líðan enda vorum við löngu hætt að spyrja hann hvernig hann væri til heilsunnar. Þetta var bara svona og engu hægt að breyta og því þá að vera að fjasa um hlutina?

Halli var stoltur af sínum, konan hans var honum allt og ekki brást hún honum frekar en fyrri daginn í hans langa veikindastríði heldur sýndi honum fullkomna ást og umhyggju sem aðeins sönn manneskja getur gefið. Synir þeirra tveir bera foreldrum sínum gott vitni og hafa ásamt tengdadætrunum sýnt pabba sínum mikla hlýju og umhyggju og litli sonarsonurinn, Arni Freyr, var afa mikill gleðigjafi.

  • Hvar sem önd þín unir
  • ei mun vetur þjaka.
  • Vor og sífellt sumar
  • sífellt hjá þér vaka.
  • Ótal þúsund þakkir
  •  þigg - frá vina heimi!
  • Andvakan er enduð.
  • Árroðinn þig geymi!

(Jakobína Johnson.)

Að leiðarlokum vottum við Stefaníu, Baldri, Þorvaldi og ástvinum öllum okkar dýpstu samúð og biðjum Guð að styrkja þau. Blessuð sé minning góðs vinar.

Hildur Einarsdóttir, Sigmundur Hannesson.
-----------------------------------------------

  • Nú hjartans kveðjur samúðar ég sendi
  • því sorgin víkur allri gleði á braut
  • en líf vort allt það er í herrans hendi
  • sem hjálpar okkur best í hverri þraut.
  • Já, hugga, Drottinn, ástvinina alla
  • þú einn átt frið sem huggun getur veitt
  • lát inn í myrkrið geisla fagra falla
  • sem fjötrum sorgarinnar geta eytt.

(Gev.)

Nú er komið að kveðjustundinni. Lífsljósið hans Halla er slokknað. Skuggar saknaðar og trega setjast að í hjörtum ástvina hans, en minningarnar ylja. Það var um borð í togaranum Vigra sem kynni okkar hófust. Bjössi og Hall störfuðu þar saman í mörg ár og þegar við eiginkonurnar sigldum stundum með þeim til Bremerhaven kynntumst við Stefanía. Þessi kynni uxu og döfnuðu og urðu að traustri vináttu. Það var gott að eiga Halla að sem vin, svo trúr og tryggur sem hann var.

Halli var sjómaður af lífi og sál, dugnaðarforkur til vinnu enda var honum falið að vera yfirmaður á sinni vakt um borð og kom það þá í hans hlut sem bátsmaður að taka undir sinn verndarvæng margan óharðnaðan sjómanninn sem var að stíga sín fyrstu spor til sjós, og það eru eflaust margir sem þakka honum leiðsögnina. Halli mundi tímana tvenna til sjós. Það var gaman að hlusta á þegar hann var að rifja upp „gömlu árin" þegar hann var á Skúla Magg, Þormóði goða eða Víkingi að ógleymdum síldarárunum á Siglufirði. Þessar gömlu minningar yljuðu honum oft þegar hugurinn reiknaði í veikindum hans.

Við vinirnir vissum að það voru tveir staðir sem voru Halla kærastir, það voru staðurinn sem hann ólst upp á, Héðinsfjörður, og Þingvallasveitin. Það kom glampi í augun þegar vinirnir vildu fræðast um Héðinsfjörð. Austur í Þingvallasveit áttu þau Stefanía sælureit þar sem bústaður fjölskyldunnar er. Þangað var gaman að koma til þeirra, eiga notalega stund í kyrrðinni og fallegu umhverfinu niðri við vatnið. Eitt sumarið fórum við saman í vikuferð um Þýskaland, þar var margt skoðað og gert sér til gamans. En þar áttaði maður sig á hvað sælureiturinn á Þingvöllum átti mikil ítök í Halla.

Á góðu sumarkvöldi þegar við nutum fegurðar Rínardalsins og við hin vorum upptekin af umhverfinu þá sagði Hálli: „Það er verst að ná ekki í Valda til að vita hvernig er á Þingvöllum núna“. Við höfðum mikið gaman af þegar við sátum eitt sinn á veitingahúsi og þjónninn færði okkur drykk á borðið sem var sending frá holenskum hjónum sem sátu við næsta borð. Við þökkuðum fyrir okkur og spurðum af hverju þau væru að bjóða okkur drykk, jú, þau höfðu komist að því að við værum frá Íslandi og þetta var í fyrsta sinn sem þau sáu Íslendinga.

Það voru gæfuspor hjá Halla þegar hann kynntist Stefaníu. Hjónabandið var farsælt, þau voru miklir vinir og svo náin hvort öðru. Hann var hreykinn af strákunum sínum, þeim Baldri og Þorvaldi, og miklir vinur þeirra.
En ljósið sem stóð upp úr síðasta árið og veitti honum ómælda gleði var „nafni hans", Árni Freyr, sonur Baldurs og Eddu. Hann fylgdist svo sannarlega vel með honum þótt vík væri mill vina.

Elsku Stefanía, það er aðdáunarvert að sjá hvað þú ásamt strákunum hafið staðið sterk saman við hlið Halla í veikindum hans.
Kæru vinir, Stefanía, Baldur, Edda, Árni Freyr, Þorvaldur og Helga, við sendum ykkur okkar innilegustu samúðarkveðjur og biðjum góðan Guð að styrkja ykkur á raunastund. Halli minn, við þökkum þér af einlægni vináttuna í gegnum tíðina og þökkum fyrir að hafa átt þig að vini.

Erla og Sigurbjörn (Bjössi)
-------------------------------------

Mig langar að skrifa nokkrar línur um Halla mág minn. Það sem kemur fyrst upp í hugann er þegar hann kom í fyrsta skiptið heim að hitta systur mína fyrir tæpum fjörutíu árum. En frá öllum þessum árum eru minningarnar margar og góðar og segja má að hann hafi nánast orðið stóri bróðir okkar bræðra frekar en mágur, svo vel hefur hann reynst okkur gegnum tíðina. Faðir okkar og hann urðu strax miklir mátar og hann reyndist móður minni sem besti sonur.

Við lát föður okkar má segja að Halli hafi verið sá sem hélt uppi minningu hans með því að taka að sér að halda við og bæta þann bústað á Þingvöllum sem kominn var og þar sem þeir undu sér hvað best og þeirra er af fjölskyldu og vinum minnst hvað sterkast.

Að halda aðfangadagskvöld heima hjá Halla og Stebbu var einnig fastur liður hjá fjölskyldunni, hefð sem þau tóku að sér að viðhalda eins og svo mörgu öðru í þágu fjölskyldunnar.
Við veikindi móður okkar var hann stoð og styrkur systur okkar og umhyggja hans fyrir þeim vék ekki í erfiðu stríði við eigin sjúkdóm. Hjartans Halli minn, nú ertu laus við alla þjáningu og hvílir í friði.

Kæra Stebba, Baldur og Valdi, Guð styrki ykkur í ykkar djúpu sorg. Ég veit að missir ykkar er mikill en munið að minningin um hann lifir.

  • Þó að ég sé látinn harmið mig ekki með tárum.
  • Hugsið ekki um dauðann með harmi og ótta.
  • Ég er svo nærri að hvert eitt tár ykkar
  • snertir mig og kvelur.
  • En þegar þið hlæið og syngið með
  • glöðum hug lyftist sál mín upp í mót til ljóssins.
  • Verið glöð og þakklát fyrir allt sem lífið gefur og
  • ég mun taka þátt í gleði ykkar.

(Höf. ók.)

Hjálmar Baldursson.
-------------------------------------

Alþýðublaðið - 03. október 1963

Nýlega voru gefin saman í hjóna band af séra Óskari J. Þorlákssyni, ungfrú Stefanía Ragnhildur Baldursdóttir og Haraldur Freyr Þorvaldsson. Heimili þeirra er að Grundargötu 22, Siglufirði.