Hulda Sigurðardóttir Keflavík ­ Minning Fædd 19. nóvember 1934 Dáin 8. apríl 1990 Þegar mér barst fregnin um lát Huldu vinkonu minnar setti mig hljóða, ekki fyrir það, að það væri svo óvænt, því auðvitað grunaði mig að hverju stefndi, heldur voruþað allir minningarnar sem hentust upp í huga minn, minningarnar um Huldu og Bubba frá því að við vorum ung, og allar götur síðan.

Muna þegar ég giftist Hreina mínum og Hulda giftist Bubba sínum, en á þeim árum voru Bubbi og Hreini í sama æskuvinahópnum. Muna þegar við fórum á böll í "Krossinum". Muna þegar börnin komu eitt og eitt og við vorum svo glöð. Muna þegar við áttum heima saman í Önnuhúsi. Muna hvað gott varð að eyða kvöldstund hjá Huldu og Bubba, því þá var glens og gaman. Muna hvað Hulda og Bubbi hafa alla tíð verið okkur hjónunum trygg og góðir vinir.

Muna hvað þau voru kát og glöð þegar við fórum saman í "Paradís", sumarhúsið okkar. Muna hvað Hulda var myndarleg húsmóðir og hvað hún var iðin við hannyrðir. Muna hana hörkutól í vinnu, þó smá væri. Muna hvað hún vildi öllum vel gera og gerði mörgum gott. Muna líka þegar Hulda átti erfiðar stundir og vera þá svo vanmáttug til hjálpar.

Þegar Hulda varð 50 ára bauð hún fjölskyldu sinni, vinnufélögum og vinafólki í kvöldkaffi. Það var rausnarlega veitt og gott að heimsækja þau hjón að venju, yndislegt kvöld í faðmi vina. Daginn eftir urðu mikil þáttaskil í lífi Huldu, þegar hún varð fyrir miklu slysi á heimili sínu, brenndist svo illa að hún varð að vera lengi á sjúkrahúsiog þurfti að ganga í gegnum miklar þolraunir. En að sjá þvílíkt þrek er meiriháttar.

En annað slys henti Huldu og var það á sjúkrahúsinu. Við, sem þekkjum þá sögu alla, undrumst hversu Hulda var seig og dugleg.

Hún var líka innilega þakklát öllum þeim sem réttu henni vinarhönd og veittu henni styrk. Oft talaði hún um, hve læknar og hjúkrunarfólk væri gott við sig. Nú hefurhún barist til enda þessa lífs, en hún var ekki ein, hún var svo heppin, að Bubbi var alltaf nálægur og reyndist henni vel. Síðustu vikurnar var Bubbi með Huldu sína heima, helsjúka, og gerði allt sem í hans valdi stóð, til þess að henni liði sem bezt, og síðast þegar við hjónin komum til þeirra og Bubbi var að hressa Huldu upp, með sinni einlægu glettni, sá maður þetta sérstaka bros á vörum Huldu, þegarhún gat ekki annað en brosað, og þá var Bubbi glaður.

Hulda fæddist í Ólafsfirði 19. nóvember 1934, dóttir hjónanna Þórönnu Guðmundsdóttur og Sigurðar Sigurpálssonar, og var elzt 5 systkina. Fjölskyldan fluttist til Siglufjarðar 1941 og suður til Keflavíkur 1954. Þar kynntist Hulda eftirlifandi manni sínum, Guðbrandi Sörenssyni frá Keflavík. Þau giftu sig í september 1956 og varð 3ja barna auðið. Elstur er Sigurður Sören, kvæntur Elínu Pálsdóttur, og búa í Innri-Njarðvík. Næstur er Jón sem býr nú í föðurhúsum. Yngst er Vigdís og er hún gift Benedikt Hreinssyni. Þau búa í Kópavogi. Barnabörnin eru orðin 5.

Ég og fjölskylda mín þökkum Huldu samfylgdina hér á þessari jörð og biðjum Guð að geyma hana.

Bubbi, kæri vinur, Guð gefi þér og fjölskyldu þinni kraft og styrk, áfram sem hingað til.

Guðrún Ásta Björnsdóttir