Jón Reynir Magnússon

Jón Reynir Magnússon - ókunnur ljósmyndari

mbl,is 11. febrúar 2020 | Minningargreinar

Jón Reynir Magnússon

Jón Reynir fæddist í Reykjavík 19.6. 1931. Hann lést á hjúkrunarheimilinu Skógarbæ 25. janúar 2020.

Foreldrar hans voru Magnús Jónsson, f. 18.2. 1893 á Litlu-Heiði í Mýrdal, d. 8.4. 1971, og Halldóra Ásmundsdóttir, f. 8.4. 1896 á Hnappavöllum í Öræfum, d. 26.4. 1993. Systkini Jóns Reynis voru Sóley, f. 28.11. 1920, d. 4.12. 1920; Ásgeir Þórarinn, f. 26.11. 1921, d. 10.9. 1976; og Karl, f. 25.9. 1924, d. 24.2. 1998.

Jón Reynir kvæntist 11.6. 1955 Guðrúnu Sigríði Björnsdóttur, f. 30.7. 1930 á Auðkúlu, A-Hún.

Foreldrar hennar: sr. Björn Stefánsson prófastur á Auðkúlu, f. 13.3. 1881, d. 9.11. 1958, og Valgerður Jóhannsdóttir, f. 26.4. 1902, d. 29.3. 1980. Guðrún lést 24.1. 2009.

Afkomendur Jóns Reynis og Guðrúnar eru:

  • 1) Magnús Reynir ljósmyndari, f. 22.10. 1956, kvæntur Bjarnveigu Sigríði Guðjónsdóttur verkefnisstjóra MPM, f. 25.11. 1966.
    Börn þeirra:
  • Vala Rún, f. 27.11. 1996, í samb. með Hrafnkeli Ásgeirssyni, f. 6.5. 1993.
  • Davíð Steinn, f. 10.10. 2005.
    Magnús átti með Maríu Jónsdóttur, f. 9.8. 1966,
  • Jón Reyni, f. 2.5. 1990, í sambúð með Aldísi Ernu Pálsdóttur, f. 14.4. 1992.

  • 2) Birna Gerður ljósmóðir, f. 16.10. 1958, gift Guðlaugi Gíslasyni, f. 11.2. 1956.
    Dætur þeirra:
    • Guðrún Birna, f. 10.9. 1981, gift Pétri Ragnarssyni, f. 15.5. 1978, og
    • Katrín, f. 5.6. 1982, gift Ólafi Gunnari Long f. 19.6. 1982.

  • 3) Sigrún Dóra kennari, f. 22.7. 1966, gift Jóhanni Gunnari Stefánssyni byggingaiðnfr., f. 21.4. 1964.
    Börn þeirra:
    • Stefán Gunnar, f. 21.12. 1990, í samb. með Sigríði Katrínu Stefánsdóttur, f. 29.12. 1992.
    • Birna Sísí, f. 4.5. 1998.
    • Inga Rannveig, f. 20.12. 2000.

Barnabarnabörnin eru sjö talsins.

Jón Reynir lauk BS í efnaverkfr. frá Rensselaer Polytechnic Inst. í BNA 1956. M.Sc. í matvælaiðnfr. frá Iowa St. Univ. 1958. Lauk framh.námi á vegum OECD við Cornell Univ. NY 1960. Jón Reynir kenndi við Iowa St. Univ. 1956-58. Starfaði hjá búv.d. SÍS 1958-69. Forstöðum. við gæðaeftirlit og framl. hjá Coldwater Seafood USA 1969-70.

Tæknilegur framkv.stj. Síldarverksmiðju ríkisins frá 1970 og framkvæmdastjóri 1971-93. Forstjóri SR-mjöls hf. frá stofnun 1993 til 2000.
Framkvæmdastjóri Félags íslenskra fiskmjölsframleiðenda í hálfu starfi 2000-2006.

Jón Reynir starfaði í ýmsum nefndum um sláturhúsmál á vegum SÍS, framleiðsluráðs og framleiðnisjóðs landbúnaðarins. Í stjórn efnaverkfr.d. VFÍ 1962 og í stjórn stéttarfél. verkfr. 1967-69. Í verðlagsr. sjávarútv. 1971.
Í stjórn verðjöfn.sjóðs fiskiðnaðarins 1977-1990.
Í stjórn lagmetisiðjunnar Siglósíldar 1973-80.
Í stjórn Félags ísl. fiskmjölsframl. 1977 og formaður stjórnar 1977-86 og aftur frá 1996.
Í ráðgj.nefnd Rannsóknast. fiskiðnaðarins frá 1978 og í stjórn 1990-94.
Í stjórn og ýmsum nefndum alþjóðasamt. fiskmjölsframl. IAFFM, nú IFOMA, frá 1973 og síðan forseti samtakanna 1982-84.
Talsmaður fiskvinnslu innan VFÍ frá 1991. Félagi í Rotary Reykjavík-Austurbær frá 1971 og forseti 1995-96. Aðalræðismaður (Hon. Consul-General) fyrir Suður-Afríku á Íslandi frá 1980.

Útför Jóns Reynis fer fram frá Fossvogskirkju í dag, 11. febrúar 2020, og hefst klukkan 13.
---------------------------------------------

Nei, er það Burns? Hvað segir Burns í dag? Þannig hófust óteljandi símtölin til mín frá pabba. Svo var spjallað, spurt frétta og hvort ég ætlaði ekki að koma við. Ertu nokkuð á ferðinni?

Ég var alla tíð mikil pabbastelpa. Í mínum huga hafði hann svör við öllu og lausn á flestu. Hann tók mig gjarnan með þegar hann var að fara eitthvað eða gera. Ég skottaðist í kringum hann og hann leyfði mér að hjálpa sér og treysti mér fyrir verkefnunum. Þegar hann byggði húsið okkar í Grundarlandi tók hann mig oft með sér.

Ég man sérstaklega vinnu við að lakka loftklæðinguna og draga í rafmagnið en pabbi var litblindur og því gott að hafa aðstoð við að greina litina á vírunum. Pabbi fór í margar vinnuferðir oft á fjarlægar slóðir og má þar nefna Nýja-Sjáland og Perú. Það var mikil tilhlökkun að fá hann heim því í hverri ferð keypti hann nýja þjóðbúningadúkku í safnið mitt.

Ég var ung þegar ég gifti mig og flutti að heiman. Um helgar kom pabbi gjarnan við í kaffi á Urðarstíginn eftir sundferð. Sjálfur ólst hann upp á Njarðargötunni og fannst gaman að koma í gamla hverfið sitt. Hann fylgdist vel með því sem við vorum að gera, sýndi því áhuga og gaf ráð og lagði til aðstoð þegar þess þurfti.

Afastelpurnar Guðrún og Katrín fögnuðu honum einlæglega því það var gott að vera hjá honum og með honum. Þau ár sem við vorum í Eþíópíu hélt hann alltaf góðu sambandi og þótti sérstaklega skemmtilegt að kaupa tæki og tól sem kæmu sér vel fyrir okkur á frumstæðum stöðum því pabbi var mikill græjukarl. Hann var handlaginn og vildi helst ekki þurfa að kaupa sér hjálp því flest gat hann gert sjálfur.

Það var gott og áreynslulaust að koma til þeirra mömmu hvort sem var í Grundarlandið eða Þorragötu. Oftar en ekki var pabbi í skúrnum að smíða og prófa nýtt tól og var spenntur að sýna hvað hann væri að gera. Eftir að hann hætti að vinna hafði hann meiri tíma til að sinna þessum áhugamálum. Árlega fóru þau mamma til Flórída og fór hann þá gjarnan í græjubúðir og kom oftast heim með eitthvað nýtt.

Það var honum þungbært að missa mömmu fyrir 11 árum því honum leið ekki vel að vera einum. Hann gladdist yfir öllum heimsóknum, bauð gjarnan í mat enda góður kokkur, best þótti honum góðar vel kryddaðar steikur og gamaldags íslenskur matur og þar var súrmatur í uppáhaldi. Hann kom oft í heimsókn í Kjósina, setti geisladisk í spilarann í bílnum, ameríska sveitatónlist eða Baggalút, kom við í bakaríi og keyrði af stað. Við drukkum saman kaffi og pabbi tók út verkin, gaf ráð og gladdist yfir hverjum áfanga.

Undanfarin ár fór heilsunni að hraka. Hugurinn og viljinn til að bjarga sér var þó alltaf til staðar. Hann hélt húmornum til síðasta dags, kvartaði aldrei og var þakklátur fyrir þá umönnun sem hann fékk.

Pabba leið best með fólkið sitt í kringum sig, því fleiri því betra. Það var okkur systrunum og fjölskyldum okkar dýrmætt að geta verið hjá honum þegar hann kvaddi. Þannig vildi hann hafa það. Nú er pabbi hættur að hringja. Pabbastelpan kveður með þakklæti og biður Guð að blessa góðar minningar.

Birna Gerður Jónsdóttir.
-------------------------------------------------

Ég sit í stofunni í sumarbústað okkar hjóna í Kjósinni og horfi út um gluggann. Allt er þakið snjó, Skálafellið skjannahvítt. Ég heyri kyrrlátan niðinn í laxánni fyrir neðan húsið. Þar hafði tengdapabbi oft rennt fyrir lax á yngri árum og hafði hann gaman af því að fylgjast með laxveiðimönnum þegar hann kom í heimsókn til okkar. Hann sýndi byggingarframkvæmdum okkar mikinn áhuga og hafði iðulega eitthvað til málanna að leggja.

Ekki þótti honum verra að fá kaffi og eitthvað gott. Jóni leið vel að komast út úr bænum og það var alltaf gaman að fá hann í heimsókn. Hann samgladdist okkur sérstaklega þegar við fengum hitaveitu í húsið og vorum búin að koma fyrir heitum potti. Því miður entist honum ekki heilsan til að prófa pottinn en Jóni leið einstaklega vel í heitu vatni og fór daglega í sund í mörg ár.

Ég kynntist tengdaforeldrum mínum fyrir rúmlega 40 árum þegar við Birna fórum að vera saman og er því samfylgdin orðin löng. Þá bjuggu þau hjónin í Grundarlandi í Fossvogi. Man ég vel hlýjar og góðar móttökur og leið mér strax vel á þeirra heimili. Jón tengdapabbi hafði byggt húsið að mestu sjálfur enda einstaklega laghentur. Skipti þá engu hvort það voru smíðar, pípulagnir eða rafmagnsvinna, allt gerði hann sjálfur.

Heimilið í Grundarlandi var mjög fallegt og garðurinn ekki síðri, með gosbrunni, skrautblómum og trjágróðri. Í litlu gróðurhúsi voru ræktaðir tómatar og paprika. Kartöflugarðurinn tók sitt pláss og var gaman að vera með í að sjá uppskeruna og taka upp. Okkur leið alltaf vel í Grundarlandi en þegar við fjölskyldan komum til baka eftir nokkurra ára dvöl í Eþíópíu höfðu þau selt húsið og komið sér fyrir í fallegri íbúð á Þorragötu. Á sama tíma festu þau kaup á sumarbústað í Úthlíð sem þau nefndu Móakot.

Þar áttum við góðar stundir saman í alls kyns framkvæmdum. Tengdamamma lést fyrir 11 árum eftir erfið veikindi. Söknuðurinn var mikill hjá okkur öllum, ekki síst tengdapabba. Hann eyddi mörgum stundum á smíðaverkstæði sínu sem hann hafði komið fyrir í bílskúrnum á Þorragötu og kallaði „Þorra þreytta“. Þar var margt fallegt og gagnlegt smíðað, jólagjafir handa börnum og barnabörnum og bekkir, skápar og hillur fyrir Móakot. Það var gott að vera nálægt Jóni og var gaman að taka þátt í þessari vinnu með honum. Hægt og rólega fór að halla undan fæti og framleiðslan á Þorra þreytta hætti þótt hugur Jóns stefndi alltaf að því að smíða meira.

Ég átti margar ánægjustundir með Jóni á Þorragötu yfir kaffibolla og spjalli. Tengdapabbi var einstaklega ljúfur maður með skemmtilegan húmor og alltaf stutt í brosið, allt fram á síðasta dag, en hann kvaddi að kvöldi 25. janúar sl. Síðustu mánuði dvaldi hann á hjúkrunarheimilinu Skógarbæ og eru starfsfólki heimilisins færðar kærar þakkir fyrir góða umönnun.

Ég er Guði þakklátur fyrir langa og góða samfylgd með Jóni tengdapabba. Ég er þakklátur fyrir allt sem hann var mér og fjölskyldu minni. Ég geymi í hjarta mínu dýrmætar minningar. „Guð er oss hæli og styrkur, örugg hjálp í nauðum.“ (Sálm. 46,2.)

Guðlaugur Gíslason.
-----------------------------------------------------

Jón Reynir tengdafaðir minn reyndist mér frá fyrstu stundu afskaplega vel. Hann var með afbrigðum geðgóður maður og með einstaklega góða nærveru. Við náðum vel saman. Hann var vel gefinn, úrræðagóður, rökhygginn og vel gerður maður að öllu leyti.

Á þeim tíma sem við Diddú vorum að kynnast var ég að byggja mína fyrstu eign í Grafarvogi. Þessu hafði JR gaman af og kom oft við hjá mér að kíkja og sjá hvernig gekk, hvernig ég gerði hlutina og leggja inn góð ráð og hugmyndir. Þegar svo ljóst var að litla dóttir hans myndi líklega flytja inn í þetta hús með mér bættist heldur betur í áhugann.

Ég man sérstaklega eftir því að ég hafði verið að ræða við hann um útfærslu á sturtubotni og sturtuhurð í nýja húsið en ég þyrfti líklega að bíða með þetta eitthvað þar til ég ætti pening. Gera þetta í einhverjum áföngum. Einn eftirmiðdaginn mætti JR með sturtubotn ásamt tengistykkjum, klefa og blöndunartæki og eyddi löngum stundum í að dunda sér við ýmis ráðgjafastörf á meðan ég smíðaði. Ekki er ólíklegt að Guðrún Sigríður hafi komið að þeirri ákvörðun líka. Ég hef í gegnum tíðina mikið lært af honum og tileinkað mér. Meir en ég gerði mér grein fyrir uns ég settist niður og íhugaði okkar lífshlaup saman. Það er óhemjumargt sem þar kemur upp í hugann.

Hann hafði gaman af framkvæmdum og stússi, var alltaf að. Hann var mikill hagleikssmiður og bjó frekar til hluti en að kaupa þá ef mögulegt var. Að fara auðveldustu eða fljótlegustu leiðina að einhverju verkefni var ekki endilega hans ær og kýr. Hann vildi hafa gaman af þeim verkefnum sem fyrir lágu. Hann íhugaði og forhannaði, leitaði til sérfræðinga og spáði í hlutina uns hann lét til skarar skríða. JR eyddi ómældum tíma við smíðar í skúrnum á Þorragötu og þaðan komu t.d. jólagjafir til fjölskyldunnar í mörg ár.

Made by JR. Ósjaldan fórum við saman í Móakot í Úthlíð til að útfæra og smíða nýjar pípulagnir, ofnalagnir, forhitarakerfi, setja upp hina ýmsu muni sem hann hafði smíðað eða flutt inn frá Ameríku. Stækka bústaðinn. Byggja hitakompu og bíslag. Smíða nýtt rúm innfellt í vegg. Svo ekki sé minnst á allar græjurnar. Allir sniðugu hlutirnir sem hann hafði komið sér upp í eldhúsinu. Öll verkfærin og vélarnar sem hann átti til smíða á öllu mögulegu.

Jón Reynir var í mínum huga góður maður sem sinnti sínu fólki vel. Hann kom vel fram við mig og allt mitt fólk alla tíð. Davíð sonur minn sem var einungis 5 ára þegar við Diddú kynntumst leit ávallt á JR sem afa enda honum góður alla tíð. Hann var dáður af öllum barnabörnunum sem fannst alltaf gaman að koma til afa.

Ég hef ávallt borið ómælda virðingu fyrir þessum kæra tengdaföður mínum sem nú er fallinn frá og ég mun bera minningu hans í hjarta mér alla mína ævi. Ég er afskaplega þakklátur fyrir að hafa fengið að kynnast honum og ganga honum við hlið í rúmlega 30 ár. Hann er búinn að skila miklu og góðu dagsverki hér á jörð og nú mun Hinn hæsti höfuðsmiður leiða hann áfram veginn með Guðrúnu sér við hlið. Minningin lifir.

Jóhann Gunnar Stefánsson.
--------------------------------------------------------

Elsku afi okkar lést í faðmi fjölskyldunnar á laugardegi eftir bóndadag. Amma Guðrún lést einnig á þeim degi fyrir 11 árum. Afi var orðinn þreyttur, sérstaklega eftir að hann hætti að geta keyrt og smíðað. Hann var því sennilega feginn hvíldinni og var afar friðsæll þegar hann fékk að fara.

Afi hafði einstaka nærveru. Til hans var alltaf hægt að koma til að gera allt sem manni datt í hug hvort sem það var að spjalla, glápa á sjónvarp, leggja sig, bíltúr eða pítsu-chill. Afi var alltaf til í allt. Hann var mikill húmoristi og var mikið hægt að hlæja af og með honum.

Afi smíðaði jólagjafir fyrir öll barnabörnin nokkur ár í röð með nafni hvers og eins ritað á koparplötu ásamt því að brennimerkja hlutina með upphafsstöfum sínum, JR, sem hann var svo oft kenndur við. Hann var þolinmóður og lausnamiðaður og alltaf til í eitthvert bras. Við munum því sakna þess að geta ekki leitað til hans í framtíðinni.

Afi var mikill sælkeri og bað oft um eitthvert „slikkerí“ eins og hann kallaði það þegar maður kíkti í heimsókn. Eitt af fáum orðum sem hundurinn okkar Perla skildi var orðið „afi“ og hún hoppaði og skoppaði þegar hún vissi að hún væri á leið til afa af því þar fékk hún alltaf eitthvað gott í gogginn.

Við systur vorum duglegar að heimsækja afa og plata hann í alls konar sprell, hann hafði til dæmis gaman af því að taka myndir og af nýjustu tækni snjallsíma þar sem hægt var að taka stutt myndbönd. Afi var einstaklega yfirvegaður og rólegur sem smitaði út frá sér og manni leið alltaf vel í návist hans. Hann var alltaf glaður að sjá mann og brosti út að eyrum þegar hann heilsaði og kvaddi, alveg fram á síðasta dag.

Við minnumst afa með hlýju í hjarta og erum þakklátar fyrir allar þær stundir sem við áttum með honum.

Birna Sísí og Inga Rannveig.
-----------------------------------------------------

Mig langar að minnast frænda míns Jóns Reynis Magnússonar sem kvaddi þennan heim 25. janúar síðastliðinn. Jón Reynir var verkfræðingur og framkvæmdastjóri Síldarverksmiðja ríkisins (SR Mjöls). Hann var giftur móðursystur minni og voru ágæt samskipti milli fjölskyldnanna. Mér er minnisstætt hversu skemmtilegan húmor Jón Reynir hafði og jafnframt hversu yfirvegaður hann virtist alltaf vera. Maður gæti sagt afslappaður.

Hann var fróður um mörg málefni en sérstaklega var hann tæknisinnaður, eins og menntun hans bar vitni. Hann var með fyrstu mönnum sem fengu sér Macintosh-tölvu þegar Steve Jobs setti hana á markað árið 1984-5 og bar það vott um mikla framsýni þó að Jón Reynir hafi ekki vitað hvað ætti að nota gripinn í á þeim árum frekar en aðrir á þessum fyrstu árum einkatölvunnar.

Jón Reynir bauð mér með sér á samkomu heimssamtaka fiskimjölsframleiðenda í New Orleans árið 2004 og þar sást vel hversu mikils metinn hann var, enda var hann sérlega fróður um framleiðslu á fiskimjöli. Hann átti marga vini í þessum hópi.

Jón Reynir var ræðismaður Suður-Afríku á Íslandi. Eftir stjórnarskipti þar ytra þegar Nelson Mandela tók við völdum var sendur hingað til lands sendiherra Suður-Afríku fyrir Norðurlöndin. Fól Jón Reynir mér það verkefni að bjóða herra Happy í golf. Varð úr að spilað var í hrauninu í Hvaleyri og þótti Happy þetta algerlega mögnuð upplifun. Jón Reynir gerði þarna sitt til að viðhalda góðu sambandi milli landanna.

Ég mun ávallt geyma góðar minningar um skemmtilegan frænda sem kunni að lifa lífinu.

Ólafur Helgi Jónsson.
------------------------------------------------------------

Jón Reynir kollegi minn var einn af þessum fáguðu séntilmönnum sem ekki er of mikið af í okkar heimi. Kurteis, hógvær og þægilegur í umgengni.

Hann var ljúfur í allri viðkynningu og viðræðugóður. Fróður um marga hluti og þekkti atvinnusögu þjóðarinnar betur en margir aðrir. Hann var þéttur á velli og þrekvaxinn, meðalhár vexti og andlitsfríður og sléttur á húð og dökkhærður.

Hann var félagi okkar í sundlaugunum í Laugardal lengi og ávallt birti frekar við kaffiborðið eftir sundið þegar hann settist hjá okkur.

Eftir hann hætti störfum við verksmiðjurnar stofnsetti hann óhagnaðardrifið trésmíðaverkstæði sem hann nefndi „Þorri þreytti“ við Þorragötu vestur í bæ við flugbrautina sem hann sagði ekki trufla sig hið minnsta. Hann bauð mér upp á að fá áskrift að smíðisgrip einum sem hann ráðgerði að smíða úr kjörviði, eftir teikningu úr Popular Mechanics held ég, sem myndi heita „sveitasælusess“, vandaður rólubekkur sem hafði ruggnáttúru.

Einhverjir fleiri gerðust áskrifendur að svona væntanlegum kjörgripum og skólabróðir Jóns, Gunnar D. Lárusson verkfræðingur, kom að hönnun leguhlutanna sem voru nokkuð vandasamir. Minn bekkur stendur hér í Biskupstungum og er í fullri notkun og vaggar ljúft á síðkvöldum þegar við hjónin horfum á sólarlagið í vestrinu yfir Tungufljótinu.

Jón átti sumarhús í Úthlíð og vorum við pottfélagar boðnir þangað í höfðinglegar móttökur sem við var að búast af slíkum höfðingja sem Jón Reynir var að allri gerð.

Jón átti langan starfsferil að baki sem opinber starfsmaður hjá SR og svo líka síðar einkavæddur. Allt fór honum vel úr hendi og gott var að leita til hans á þeim árum með ráð og dáð.

Við pottfélagar kveðjum góðan vin og félaga þar sem Jón Reynir Magnússon verkfræðingur var.

Halldór Jónsson.
-------------------------------------------------

Við Jón Reynir settumst saman í 7 ára bekk H í Austurbæjarskólanum haustið 1938 og höfum frá þeim tíma verið fyrst skólabræður og frá 12 ára aldri jafnframt uppeldisbræður. Barnaskólakennarinn var sá ágæti Jón Þórðarson sem síðar hefur verið mest nafngreindur fyrir að vera faðir Megasar.

Skólastjórinn var Sigurður Thorlacius, sem eignaðist mörg börn sem gert hafa garðinn frægan og meðal þeirra var sá landsþekkti Örnólfur, bekkjarbróðir okkar. Við Reynir áttum því góða lærifeður sem við alla tíð áttum síðan gott og gagnlegt til að rekja. Foreldrar okkar voru öll Skaftfellingar og frá þeim fengum við erfðaefnin okkar. Við ræddum aldrei um þau þar sem þau voru okkur eðlileg og vöfðust ekki fyrir okkur í starfi.

Reynir ólst upp við Njarðargötu en ég við Lindargötu. Við áttum því enga samleið utan skólans fyrr en foreldrar Reynis keyptu hús við Lindargötuna. Líklega vorum við þá í 12 ára bekk. Húsið var handan við götuna frá okkar húsi og þar með hófst okkar tími sem uppeldisbræður og jafnframt sem sálufélagar. Við urðum stúdentar úr stærðfræðideild MR vorið 1951.

Segja má að við höfum allt frá undirbúningsdeild barnaskólans fyrir menntaskólasetu og til stúdentsprófsins verið saman öllum stundum við leik, heimavinnu fyrir skólann og í félagslífi utan og innan skóla. Við unnum erfiðustu heimaverkefnin í húsi foreldra minna þar sem fengum að sitja í stofunni án nokkurrar utanaðkomandi truflunar. Ingimarsskólinn var við hliðina á okkar húsi en hann hafði upphaflega verið byggður fyrir franska sjómenn og hét þá „Franski spítalinn“ og þar var ekki kennt á sunnudögum frekar en í MR.

Þess vegna unnum við þar á sunnudögum. Þá unnum við stærðfræðiverkefnin og heimaritgerðir á íslensku, en ekki skrifuðum við samskonar ritgerðir, öfugt við stærðfræðina. Utan þessa tíma og einkum á kvöldin var nóg af verkefnum og til dæmis var mikið spilað á spil og þá með foreldrum Reynis og móðurbróður hans sem þá bjó í húsi þeirra.

Árið eftir stúdentsprófið réðum við Reynir okkur í störf á vegum Bandaríkjahers á Keflavíkurflugvelli og hugsuðum fyrir framtíðina og þar völdum við okkar háskólamenntun, Reynir valdi verkfræði og ég læknisfræði. Endanleg embættispróf tókum við báðir í Bandaríkjunum og snerum síðan aftur heim til Íslands.

Í störfum okkar á Íslandi skildi talsvert á milli okkar, báðir fjölskyldufeður og verkefnin óskyld og fátt sameiginlegt með þeim. Samt náðum við Reynir saman þegar eitthvað bjátaði á hjá öðrum hvorum okkar og saman leystum við vandann.

Og nú eftir 82 ár er komið að leiðarlokum og bið ég afkomendum vinar míns allrar blessunar.

Jónas Hallgrímsson.
---------------------------------------------------

Nú er elsku afi okkar fallinn frá.

Hann afi var góður maður með einstaka nærveru. Hann var klár, hógvær, stútfullur af skemmtilegum og góðum sögum og alltaf stutt í húmorinn. Dyrnar voru alltaf opnar hjá honum á Þorragötunni og var fátt betra en að kíkja í stutta heimsókn og spjalla við afa gamla í hægindastólnum sínum.

Það er ekki annað hægt en að minnast þess hversu gott jafnaðargeð afi var með. Eins erfiðir og við frændurnir vorum hafði hann endalausa þolinmæði fyrir okkur og var duglegur að taka okkur með sér upp í bústað, í sund eða hvað sem er. Sama hvað við gerðum þá var engin leið til þess að koma honum úr jafnvægi. Sem dæmi má nefna þegar við brutum í þrígang Benz-merkið af nýja flotta bílnum hans. Alltaf þurfti hann að panta nýtt merki erlendis frá og bíða í þrjár vikur eftir að fá það sent heim. Samt lét hann það ekki á sig fá.

Við vorum duglegir að fara með afa í sund þegar við vorum yngri og tókst okkur í eitt skiptið að stuða hann aðeins. Það var þegar við komum heim á Þorragötuna eftir sundið. Þá hlupum við á undan honum inn í lyftuna og lokuðum henni á undan honum, fórum upp á 4. hæð og brunuðum beint inn í eldhús til ömmu þar sem við vorum vanir að fá karamellusjeik. Við fengum engan sjeik í þetta skiptið.

Þegar við vorum orðnir aðeins eldri og farnir að þroskast örlítið þá vorum við duglegir að kíkja til hans í grill og horfa á fótbolta. Honum fannst fátt betra en að grilla góð BBQ-rif með maísstöngli og fá sér svo einn Becks-bjór með og ís með ávöxtum úr dós í eftirrétt.

Elsku afi, takk fyrir allar góðu minningarnar. Við eigum eftir sakna þín mjög mikið. Hvíldu í friði.

Stefán Gunnar Jóhannsson og Jón Reynir Magnússon.
----------------------------------------------------

Ég kynntist Jóni fyrst þegar ég var ráðin til starfa hjá Síldarverksmiðjum ríkisins (SR) í febrúar 1992, þá nýkomin úr framhaldsnámi í Bandaríkjunum. Hann var þá forstjóri SR og ég var ráðin til að sjá um sölumál fyrirtækisins. Síldarverksmiðjurnar ráku á þeim tíma fiskmjölsverksmiðjur á Siglufirði, Raufarhöfn, Seyðisfirði og Reyðarfirði.

Mér er það minnisstætt þegar ég hóf störf hjá fyrirtækinu, en þá hafði verið loðnubrestur árinu áður. Dregið hafði verið úr allri starfsemi fyrirtækisins og höfuðstöðvar SR voru því mjög fámennar í Reykjavík, en starfsemin að fara af stað aftur með nýrri loðnuvertíð. Fyrsta daginn minn hugsaði ég hvernig þetta færi nú allt saman.

Jón tók vel á móti mér og ég vann náið með honum næstu átta árin, fyrst hjá Síldarverksmiðjum ríkisins og síðan hjá SR-mjöli eftir einkavæðingu fyrirtækisins. Jón var mikið ljúfmenni og það var mjög auðvelt að nálgast hann. Hann var alltaf til í að hlusta og gefa ráð ef til hans var leitað. SR var á þessum tíma einn stærsti framleiðandinn á mjöli og lýsi í Evrópu og Jón var vel þekktur alþjóðlega, enda lét hann alla tíð að sér kveða hjá alþjóðasamtökum fiskmjölsframleiðenda og sinnti ætíð hagsmunagæslu íslenska fiskmjölsiðnaðarins.

Það er margs að minnast frá þessum tíma, en á næstu árum varð mesti uppgangstími í veiðum á uppsjávarfiski á Íslandi og þá bættist við ný verksmiðja í Helguvík. Það var gríðarlega mikil framleiðsla á þessum tíma og oft mikið í húfi að selja og skipa út mjöli og lýsi, þannig að verksmiðjurnar stoppuðu ekki, og þá var gott að ræða við Jón. Hann var alltaf rólegur og yfirvegaður, sama hvað á gekk.

Ég minnist líka allra viðskiptaferðanna og ráðstefnanna sem farið var á og þá var Guðrún kona Jóns stundum með í för. Það fór aldrei á milli mála að Bandaríkin voru í uppáhaldi hjá Jóni, en hann hafði verið í námi þar og nutu þau þess hjónin að fara reglulega í frí til Bandaríkjanna.

Jón Reynir lét af störfum sem forstjóri SR-mjöls árið 2000 eftir rúmlega 30 ára störf fyrir félagið. Við héldum alltaf sambandi og eftir að ég fluttist til Dúbaí var það venja hjá okkur að hittast í plokkara þegar ég kom heim til Íslands.

Um leið og ég minnist og þakka samstarfið og vináttu Jóns í gegnum tíðina votta ég fjölskyldu hans innilega samúð mína. Blessuð sé minning Jóns Reynis Magnússonar.

Sólveig Samúelsdóttir.
---------------------------------------------------

Jón Reynir Magnússon er fallinn frá. Hann er einn þeirra manna sem settu svo sannarlega mark sitt á íslenskt athafnalíf og var lengi í framvarðasveit þeirra sem störfuðu við framleiðslu á fiskimjöli og lýsi ásamt því að koma þeim afurðum á markað. Hann var vel menntaður og nýtti menntun sína í þágu þess iðnaðar sem hann helgaði störf sín. Honum var treyst fyrir stórum og flóknum verkefnum og leysti þau þannig af hendi að eftir því var tekið.

Jón Reynir var menntaður í efnaverkfræði og matvælaiðnfræði í Bandaríkjunum ásamt því að stunda þar nám á sviði sölu og dreifingar matvæla. Í Bandaríkjunum starfaði hann einnig við háskólakennslu. Árið 1958 hóf hann störf hjá Sambandi íslenskra samvinnufélaga og þegar hann hafði starfað þar í rúman áratug réðst hann til Coldwater Seafood í Bandaríkjunum þar sem hann starfaði að tilbúningi nýrra framleiðsluvara.

Árið 1970 var hann ráðinn sem tæknilegur framkvæmdastjóri Síldarverksmiðja ríkisins (SR) og þá hófust afskipti hans af fiskmjölsiðnaðinum. Árið 1970 voru síðan störf tæknilegs- og viðskiptalegs framkvæmdastjóra SR sameinuð og hóf Jón Reynir að gegna hinu nýja starfi. Leiddi Jón Reynir starf SR allt til ársloka 2001 með afar farsælum hætti.

Við ýmis vandamál var að glíma í rekstrinum og tók framkvæmdastjórinn á þeim með yfirveguðum og ábyrgum hætti og naut þá þeirrar haldgóðu menntunar sem hann hafði aflað sér á sínum tíma.

Auk starfa sinna hjá SR var Jón Reynir kjörinn til setu í fjölmörgum ráðum, stjórnum og nefndum. Þar á meðal var hann lengi einn af helstu forsvarsmönnum Félags íslenskra fiskmjölsframleiðenda (FÍF). Hann gegndi formennsku í félaginu á árunum 1977-1988 og aftur frá árinu 1996 til ársloka 2001.

Í ársbyrjun 2002 tók hann síðan við starfi framkvæmdastjóra FÍF og gegndi því starfi til ársins 2005. Jón Reynir naut sín vel í embætti formanns og framkvæmdastjóra og var mjög virtur vegna reynslu sinnar og þekkingar á iðnaðinum. Hann starfaði á vegum Alþjóðasamtaka fiskimjölsframleiðaenda (IAFMM) og naut þar mikillar virðingar. Á árunum 1981-1983 gegndi hann starfi forseta IAFMM og þótti sinna því starfi af miklum dugnaði.

Stuart M. Barlow, sem var framkvæmdastjóri IAFMM um áratuga skeið, minnist Jóns Reynis af miklum hlýhug og segir að hann hafi verið einstakur forseti samtakanna. Þar hafi hann notið menntunar sinnar og reynslu og störf hans hafi verið ómetanleg. Þá hafi Jón Reynir verið einstaklega góður í öllu samstarfi og notið mikillar virðingar bæði hjá framleiðendum og kaupendum fiskimjöls um heim allan.

Saga fiskmjölsiðnaðar á Íslandi verður ekki rakin án þess að verka Jóns Reynis Magnússonar verði þar ítarlega getið. Stuart M. Barlow segir að Jón reynir hafi verið risinn í hópi þeirra sem unnu að iðnaðinum hér á landi. Slík ummæli eru engar ýkjur. FÍF vill á þessum tímamótum minna á hið mikla starf sem Jón Reynir innti af hendi í þágu íslensks fiskmjölsiðnaðar um leið og öllum aðstandendum hans skal vottuð samúð vegna fráfallsins.

Fyrir hönd Félags íslenskra fiskmjölsframleiðenda,

Jón Már Jónsson formaður.
----------------------------------------------------------

Jón Reynir var afskaplega mikils metinn og þekktur innan fiskmjölsiðnaðar á Íslandi. Að sama skapi var hann lítillátur og gestrisinn. Hann var stoltur af því að vera Íslendingur en var á sama tíma mjög áhugasamur um málefni heimsins og fólksins sem í honum býr.

Leiðir okkar lágu saman af einhverri alvöru á níunda áratugnum þegar hann var kosinn forseti alþjóðasamtaka fiskmjölsframleiðenda (e. International Association of Fish Meal Manufacturers – IAFMM) og ég hafði nýverið verið kjörinn framkvæmdastjóri samtakanna. Honum var m.a. falið að koma á viðræðum við fiskmjölsframleiðendur í Asíu með það að markmiði að koma á fót gagnvirku samstarfi og skilningi.

Með þetta verkefni lögðum við land undir fót til Kína, Japans og Taílands þar sem við hittum fyrir forsvarsmenn fiskmjölsiðnaðarins í þessum löndum. Ég man að Jóni var úthlutað „diplómatavegabréfi“ af ríkisstjórn Íslands vegna þessarar fyrirhuguðu ferðar okkar út í hið óþekkta. Þar náðum við að leysa mikilvægar hindranir, m.a. í Kína, til að koma á fót góðum og skilvirkum fundum.

Bakgrunnsmenntun Jóns á vísindasviði gerði honum kleift að skilja vel og styðja auk þess við hinar fjölbreyttu vísindalegu rannsóknir sem IAFMM stóðu að á þessum tíma. Hann var fyrsti forseti samtakanna sem hafði þennan bakgrunn. Hann var ómetanlegur í starfi sínu, bæði hvetjandi og ekki síður leiðbeinandi.

Jafnvel eftir að hann settist í helgan stein hélt Jón stöðu sinni sem óopinber fulltrúi Íslands innan samtakanna. Eftir fjármálahrunið 2008 sem skall á Íslandi af miklum þunga bauð hann sumarhúsið sitt til erlendra gesta án þess að þiggja greiðslu fyrir til að ýta undir að fólk sækti landið heim. Ég og eiginkona mín ásamt vinum fengum notið þessarar miklu gestrisni hans.

Hvíl í friði Jón. Við munum sakna þín mikið.

Stuart M. Barlow.