Friðfinnur Friðfinnsson húsasmíðameistari

Friðfinnur Friðfinnsson.
ókunnur ljósmyndari

mbl.is 8. febrúar 2020 | Minningargreinar 

Friðfinnur Friðfinnsson fæddist á Siglufirði 15. júní 1941. Hann lést á Heilbrigðisstofnun Vesturlands á Akranesi 26. janúar 2020.

Foreldrar hans voru Jóný Þorsteinsdóttir, húsmóðir, frá Svínárnesi í Eyjafirði, fædd 3. júní 1903, og Sigurður Friðfinnur Níelsson vélstjóri frá Kálfskinni í Eyjafirði, fæddur 17. febrúar 1904.

Friðfinnur var fimmti í röð sjö systkina, elstur var

  • Aðalsteinn Hjörvar Friðfinnsson, fæddur 25. mars 1930, d. 19. ágúst 2017.
  • Guðný Friðfinnsdóttir, fædd 8. október 1932, d. 8. mars 2015.
  • Sveinn Friðfinnsson, fæddur 6. febrúar 1937.
  • Friðfinnur Friðfinnsson fæddur 15. júní 1941, d. 26. janúar 2020
  • Kristín Friðfinnsdóttir, fædd 4. ágúst 1939.
  • Selma Friðfinnsdóttir, fædd 4. júlí 1943.
  • Níels Friðfinnsson, fæddur 28. september 1946, d. 12. maí 2007.

Friðfinnur giftist eftirlifandi eiginkonu sinni Höllu Elimarsdóttur 2. október 1963.

Halla fæddist í Hallgeirseyjarhjáleigu í Vestur-Landeyjum 20. júní árið 1945.
Foreldrar hennar voru Elimar Tómasson skólastjóri, fæddur 30. ágúst 1900, frá Skammadal í Mýrdal, og Guðbjörg Jónína Pálsdóttir húsmóðir, fædd 3. mars 1915, frá Álfhólahjáleigu í Vestur-Landeyjum.

Börn Friðfinns og Höllu eru:

  • 1) Þorsteinn, f. 5. mars 1963, giftur Önnu Husgaard Andreasen, f. 1. ágúst 1968.
    Sonur þeirra er
    • Daníel Husgaard Þorsteinsson, f. 18. september 1998. 
  • 2) Guðbjörg Elín, f. 1. mars 1964, gift Geirmundi Vilhjálmssyni, f. 11. mars 1964.
    Synir þeirra eru
    • a) Heiðar Heisi, f. 29. apríl 1984, giftur Oddnýju Össu Jóhannsdóttur, f. 12. janúar 1987, og eiga þau soninn
      • Óðinn Hersi, f. 17. apríl 2012. b) Rúnar, f. 13. október 1991, giftur Eyrúnu Telmu Jónsdóttur, f. 28. febrúar 1993, og eiga þau synina
      • Atlas og
      • Eldar, f. 13. maí 2019. 
  • 3) Sveinn, f. 25. maí 1967.
    Börn hans eru
      • a) Katrín Ósk, f. 3. desember 1992, dóttir hennar er
        b) Kaspar Maximilian, f. 16. júlí 2009, og
      • Ástrós Alexstrasa, f. 11. júlí 2015
      • c) Evan Baltasar, f. 2. apríl 2012.
  • 4) Aðalheiður, f. 5. febrúar 1974, gift Lúðvík Rúnarssyni, f. 11. apríl 1973.
    Börn þeirra eru
    • a) Klara, f. 1. mars 1996,
    • b) Hekla, f. 7. október 1999, og
    • c) Ernir, f. 24. nóvember 2009.

Friðfinnur ólst upp á Siglufirði og lærði húsasmíði hjá móðurbróður sínum Gísla Þorsteinssyni þar í bæ og vann hann við smíðar lengst af. Einnig starfaði hann í lögreglunni og sem fangavörður í Síðumúlafangelsi sem smíðakennari og við veiðivörslu hjá Silfurlaxi í Hraunsfirði. Finni og Halla áttu og ráku veitingahúsið Krákuna í Grundarfirði síðustu 13 árin sín á vinnumarkaði.

Útförin fer fram frá Grundarfjarðarkirkju í dag, 8. febrúar 2020, klukkan 13.
--------------------------------------------

Þér fannst skrítið að geta ekki verið heima eftir að þú fluttist upp á dvalarheimili og er ég óendanlega þakklát fyrir að hafa getað verið hjá þér alla daga og öll kvöld.

Þegar ég lít til baka, elsku Finni minn, þá man ég bara eftir góðu stundunum okkar þó að auðvitað hafi skipst á skin og skúrir í gegnum 60 ár.

Ég kveð þig með orðunum hans pabba:

  • Við gengum saman um grund og dal
  • og glaður var sólarljómi,
  • en hrímdögg á hverju blómi,
  • því haustið var komið og vorsins val
  • vék fyrir huldum dómi.

  • Við gengum saman með hönd í hönd
  • í haustbjarmans djúpa friði
  • og lofsöng frá lækjarniði,
  • og litum fjörðinn frá strönd að strönd
  • og stakan fugl yfir miði.

  • Við gengum saman, og sólin skein
  • á silfruðum dalagrundum,
  • í fjallanna faðmi undum.
  • Og minningar vöknuðu ein og ein
  • með ylinn frá liðnum stundum.

  • Við gengum saman um grjót og mel
  • svo glöð yfir því að mega
  • svo margar minningar eiga,
  • er ljóma bregða á húm og hel
  • og hverfast um munarteiga.

  • Við gengum saman, uns sólin hneig,
  • að svalköldum unnarbárum,
  • sem eilífð að gengnum árum.
  • Hún roðaði fjörðinn, tún og teig
  • og tindanna gullnum hárum.

  • Við gengum saman með hönd í hönd
  • og heilan minningaskara
  • ýmissa ævikjara.
  • Er ljósið dvínar við lága strönd
  • við leiðumst og bíðum svara.

(Elimar Tómasson)

Bless, elskan mín. Þín Halla.

------------------------------------------

Allar tilfinningar pabba voru stórar, hjartað úr gulli og mátti hann ekkert aumt sjá. Skapið var stórt og hann var fljótur að stökkva upp á nef sér en snöggur niður líka – svona oftast. Að sama skapi var ástríkið mikið og faðmurinn alltaf opinn fyrir okkur börnin og hann hafði óbilandi trú á okkur og fannst við geta allt best.

Við krakkarnir og mamma vorum ekki alltaf ánægð með stóryrðin sem ekki eru eftir hafandi og pabbi kallaði kjarnyrta íslensku eða jafnvel siglfirsku. Ekki var óvanalegt þegar pabbi var í stuði að heyra mömmu segja „æi Finni minn“.

Pabbi var sérlega góð eftirherma og tók eftir öllum töktum og sérkennum hjá fólki, enda sitja sögurnar svo mikið betur í minni fyrir vikið, einnig hermdi hann eftir flestu okkar samtímafólki. Alltaf var stutt í fíflaganginn og bað hann okkur t.d. um að spila í jarðarförinni sinni „Komdu og skoðaðu í kistuna mína“ en þar drógum við mörkin.

Svo var hann pabbi auðvitað listasmiður og gat smíðað allt frá grunni og upp úr og ekkert var svo stórt eða smátt að hann ekki gæti smíðað það. Þau eru ófá húsin sem hann bæði teiknaði og byggði í Grundarfirði fyrir utan það að hjálpa okkur börnunum að byggja okkar hús og innrétta. Drifkrafturinn var ævinlega mikill og fannst pabba hann geta allt, jafnvel þegar heilsan fór að svíkja hann var hann alltaf að bjóðast til að hjálp okkur með alla mögulega hluti, stóra sem smáa.

Pabbi elskaði tónlist og þá sérstaklega sveiflutónlist og djass. Hann spilaði sjálfur á trompet og var lengi í lúðrasveit sem unglingur á Sigló þar til komst upp um hann, hann kunni nefnilega ekki að lesa nótur. Það má kannski teljast til áhugamála, slagsmálin á Sigló á síldarárunum og kannski væri réttara að kalla þetta listgrein enda pabbi stórkostlegur sögumaður. Þar var slegist við öll tækifæri og alltaf enduðu sögurnar á því að „svo rotaði ég hann“ eða „svo rotuðum við þá“.

Pabbi var sérlega barngóður og öll börn löðuðust að Finna frænda og Kráku-afa. Hann var einstakur afi. Elstu barnabörnin, þau sem bjuggu í Grundarfirði gátu alltaf gengið að ömmu og afa vísum. Þau ásamt öllum sínum vinum gátu alltaf farið í Krákuna, fengið að borða og hlustað á tröllasögur. Þau voru ófá skiptin þegar þurfti að bera út auglýsingar, moka snjó, tína upp rusl o.fl. Þá var hóað í strákana sem voru yfirleitt snöggir til enda vissu þeir, og minnast oft á, að Finni afi „dældi“ í þá seðlum og hamborgurum fyrir erfiðisvinnuna. Þegar yngri barnabörnin og langafabörnin bættust við var hann hættur að vinna og naut þess að fá elskurnar sínar í heimsókn, ekki síst þau sem bjuggu erlendis og hann hitti sjaldnar.

Samband mömmu og pabba var einstakt og voru þau sérlega samhent og var gestrisni þeirra með eindæmum. Heimili okkar var reglulega fullt út úr dyrum af gestum og gangandi, jafnan var spilað og sungið og oft mikið líf og fjör.

Elsku pabbi, við lofum að passa mömmu vel fyrir þig. Takk fyrir allt.

Þorsteinn (Steini), Guðbjörg, Sveinn (Svenni), Aðalheidur (Heida).
-------------------------------------------------

Elsku afi minn, við bræður sitjum hérna og hugsum um það hvað við erum heppnir, heppnir að hafa fengið að alast upp með þig sem afa okkar. Við vorum ekki alltaf auðveldustu eða þægustu strákarnir en það var alveg sama hvað við gerðum og tókum upp á, aldrei kom svipur á kallinn okkar. Og alveg var sama hversu margir krakkar komu með okkur, allir voru barnabörnin þín og allir voru velkomnir. Okkur þykir erfitt að koma því í orð hversu mikils virði þú varst okkur og hversu virkilega sárt við söknum þín.

Og hversu mikið af því sem við lærðum af þér fylgir okkur í dag. Þú kenndir okkur að virða fólk, standa með fjölskyldunni sama hvað bjátar á, að vinnusemi og dugnaður kæmi okkur þangað sem við vildum fara og að sama hvað við tækjum okkur fyrir hendur þá stæðir þú alltaf með okkur. Á sama tíma lærðum við að blóta og hvernig best er að rota menn. Við ætluðum nú ekki að hafa þetta of langt eða væmið en urðum að segja þér einu sinni enn hvað við elskum þig fyrir allt sem þú varst okkur og hvíldu nú í friði elsku kallinn okkar.

  • Heisi og Rúnar.
  • Engu skiftir að ég fer
  • eða hvar mig niður ber
  • Siglufjörður alltaf er
  • einhvern veginn inn'í mér.

Friðfinnur Friðfinnsson, kallaður Finni, var Siglfirðingur og stoltur af því.

Í kvæði Stefáns G. segir: „Þótt þú langförull legðir sérhvert land undir fót bera hugur og hjarta samt þíns heimalands mót.“

„Heimalands mót“ Finna var Siglufjörður þegar síldin var þar mest og síldarplönin flest. Fimm öflugar síldarbræðslur glömruðu dag og nótt og spúðu kafþykkum gufumekki, sem lagðist yfir bæinn og fyllti fjörðinn fjalla á milli.

Á höfninni voru oft mörg hundruð útlend og íslensk skip. Í landlegum var bærinn troðinn af fólki. Norðmenn, Finnar, Álendingar, Svíar, Danir, Færeyingar, Íslendingar og farandverkafólk, mikið stúlkur, allt í einni kös. Oft var þá slegist, öskrað og faðmast. Það var athugasemdalaust að 12 ára strákar eða yngri blönduðu sér í þvöguna. Stundum urðu þeir vitni að atvikum sem í bíói eru bönnuð innan 18 ára.

Mikið af daglegum samskiptum bæjarbúa var við ókunnuga. Þá varð hver að halda sínu og elsku mamma var sjaldnast innan seilingar. Finni mótaðist af þessari menningu. Hann var höfðingjadjarfur og oft stórorður og gerði sér aldrei mannamun. Skólastjórinn og löggan og vinnufélaginn í mjölskemmunni fengu allir viðeigandi lof eða last.

Á yngri árum var Finni hvorki þykkur né hár í lofti en hann var kraftaköggull og kjarkaður og snöggur eins og köttur. Ósjaldan gerðist það að stærri oflátungar og slánar horfðu niður til Finna og ætluðu að beita hann aflsmunum. Ævinlega fór þó svo að lokum að þeir litu upp til hans – af götunni.

Fólk af öllu landinu flykktist til Siglufjarðar og margir tóku sér þar fasta búsetu. Stór hluti bæjarbúa var því nýbúar. Þeim var oftast vel tekið. Jarðvegur fyrir frændhygli og klíkuskap var því rýr. Allir urðu Siglfirðingar sem hjálpuðu hver öðrum.

Rómuð greiðvikni og hjálpsemi Finna var hluti af þeirri menningu. Hún var hans siglfirska „heimalands mót“. Hann var ónískur að hjálpa og vinna fyrir fólk en seinn og tregur að rukka.

Finni var ótrúlega afkastamikill smiður og ekkert vafðist fyrir honum. Ég sá hann steypa sér stóran heitan pott á rúmri viku. Það tók hann tvær vikur að byggja varanlegt 20-30 fm gróðurhús í garði sínum. Á einu sumri reisti hann tveggja hæða viðbyggingu við hús sitt og að auki rúmgott trésmíðaverkstæði. Þetta vann karlinn nánast einn ásamt Höllu og tveim sonum þeirra. Það var lyginni líkast að sjá það gerast.

Finni hafði yndi af tónlist og náði t.d. góðum tökum á trompeti. Hann var góð eftirherma og gat leikið hljóð úr hvers manns nefi. Færeyingar voru hans sérgrein. Ég hlæ enn þegar ég rifja upp taktana og tónana og innihaldið í Færeyingasögunum hans Finna.

Nú þegar þessi vel greindi, duglegi, hjálpsami og skemmtilegi kraftaköggull er horfinn af heimi hér segir maður bara far vel, félagi, og takk fyrir samveruna.

Halla og börnin eiga hug okkar Lólóar á þessari stundu.

Birgir Dýrfjörð.
-----------------------------------------------------

Finni, hvað getur maður sagt...

Mín fyrstu kynni af Finna voru þegar við Sindri vorum að stilla píanó í Grundarfirði 1999 og römbuðum inn á Krákuna þegar við vorum að leita okkur að kvöldmat.

Þar hittum við fyrir þau hjónin, Höllu og Finna, í fyrsta skiptið. Á Krákunni var píanó sem við Sindri settumst niður við og byrjuðum að spila á. Finni var ekki lengi að ná í trompetið og byrjaði að spila með. Halla söng og áður en varði var hópur af fólki byrjaður að syngja með.

Með árunum myndaðist vinskapur milli mín, Finna og Höllu sem verður ekki lýst með orðum. Ég hef, í 21 ár, verið tíður gestur hjá þeim hjónum þegar ég stilli píanó á Snæfellsnesinu og hafa þau alltaf tekið mér eins og einum úr fjölskyldunni. Það var alveg með eindæmum gaman að hlusta á Finna segja frá. Ég hef ekki hitt neinn sem skreytir setningar með misfallegum orðum jafn mikið og Finni. Hann skorti aldrei orð til að lýsa viðburðum eða persónum, en fallega brosið hans og hlýja hjarta skein í gegn svo það var aldrei vonska á bak við lýsingarnar.

Finni hafði gaman af því að segja sögur og leið mér stundum eins hann hefði lifað mörgum lífum, frásagnirnar voru óendanlegar. Það kom mér alltaf á óvart að í öll þau ár sem við þekktumst þá sagði hann mér sögur sem ég hafði aldrei heyrt áður.

Ég verð þó að segja eina sögu af Finna sem ég varð vitni að. Ég, Finni og vinur hans Hlynur vorum í eldhúsinu á Krákunni. Finni og Hlynur voru að metast um box og karate. Finni vildi sýna mér hvað Hlynur væri góður í karate og Finni setti upp í sig sígarettu og Hlynur ætlaði að sparka glóðinni úr munni hans. Hlynur gerði sig kláran og BÚMM, sparkaði glóðinni úr sígarettunni í munni Finna. Nú var komið að okkar manni.

Hlynur setti upp í sig sígarettu og Finni gerði sig kláran að kýla glóðina úr sígarettunni í munni hans og BÚMM. Finni sló og Hlynur steinlá. Finni hitti ekki rettuna heldur gaf Hlyni hressilega á kjaftinn með þeim afleiðingum að Hlynur lá í gólfinu. Finni kvartaði mikið alla tíð yfir því að Hlynur hefði fært sig og þess vegna hefði hann ekki hitt. Þetta eru einu ágreiningsmál okkar Finna. Hvort Hlynur hafi hreyft sig eða ekki, við komumst aldrei til botns í því.

Finni talaði oft um það hversu ríkur hann væri að eiga góða fjölskyldu og vini og það var það sem skipti máli í lífinu. Það var greinilegt að þannig horfði hann á lífið. Í gegnum árin hef ég kynnst fjölskyldunni þeirra Finna og Höllu og það kom alltaf ákveðinn glampi í augu Finna þegar hann talaði um börnin og barnabörnin. Það var greinilegt að hann var ótrúlega stoltur af þeim öllum og elskaði þau.

Nú ertu farinn á góðan stað, elsku vinur, og ég sakna þín óendalega mikið. Ég veit að ég á aldrei aftur eftir að eignast vin eins og þig en ég hlakka til að hitta þig á himnum þar sem við tökum upp þráðinn.

Elsku Halla, ég veit að þinni tilveru hefur verið snúið á hvolf en ég veit að þið eigið eftir að hittast aftur og ég get aðeins ímyndað mér þá gleðistund.

Takk fyrir allt, Þinn vinur Stefán.